Balık Hafıza'nın Belçika Günlüğü

2009'dan Bana Kalanlar & Veda...

2009-12-11T03:34:00.000-08:00

Sevgili balık hafızam,

Bu son yazımı sana ithaf ediyorum çünkü sen bu kadar unutkan, dalgın ve alık olmasan, bu şahane anılarla dolu yılı kayıt altına almak zorunda hissetmeyecektim.

Bu blogu açma, gereğinden fazla fotoğraf çekme, yazdıklarımı paylaşma ihtiyacı duymayacaktım.

O zaman beni hiç tanımadığı halde takip eden, maceralarımı okuyan, kendi deneyimlerini paylaşan okuyucularım olmayacaktı. Hiç tanımadığım halde hayatlarına, hobilerine, tecrübelerine tanıklık ettiğim, büyük bir merakla takip ettiğim sanal arkadaşlarım olmayacaktı.

Aslında 1-2 yazı daha vardı planladığım. Ama bir talihsizlik var bu aralar üstümde, o yüzden dönüşe 15 gün kala veda etmek durumunda kalıyorum. Bu blog bir defter gibi bu yıla ait olsun istiyorum. İyisiyle kötüsüyle hatırlayacağım anılarımla dolu ama sadece Belçika'yı kapsayan. İzlediğim blogları izlemeye, yorumlar paylaşmaya devam edeceğim ama kendi defterimi mühürlüyorum artık. Kapatmıyorum, sadece donduruyorum diyelim...

İlk yeni yıl hediyemi canım Kutu'mdan aldım. Brüksel'e iş için gelmiş, üşenmemiş bana miss gibi bir kutu Baklava getirmiş :) Ben evden çıkamadığım için yeterince baskı yapıp tanışamadım kendisiyle ama hediyesiyle ilaç gibi geldi bana... Nasıl teşekkür etsem bilemedim. Mevcut durumum bir fotoğraf bile çekmeme el vermiyor ne yazık ki. Geçen hafta Christmas Market'ten çektiğim fotoyla idare edin. Bu da benden yılbaşı hediyesi olsun :((

2009 ülkem için çok güzel bir yıl olmadı ne yazık ki. Ama eşimin ve benim kişisel tarihlerimize unutulmayacak bir anı olarak eklendi. Umarım 2010 herkes için çok güzel, çok mutlu bir yıl olur... Türkiye'de görüşmek üzere...

Mickey & Minnie'den selam var...

2009-12-07T06:00:00.000-08:00

Kocamın başının etini yedim aylarca Disney de Disney diye... Christmas teması gelmiş, her yer ışıl ışıl, burnumuzun dibi (değilse de yakın yani), çoluğumuz çocuğumuz yok... Tam zamanıydı yani... Ne yaptım ettim ikna ettim kocimi :)

Yine Cuma geceden yola çıktık ve Disneyland yakınlarındaki Ibislerden birinde kaldık. Disney'in kendi otelleri rüya gibi ama fiyatlar kabus gibi olduğu için dedik ki 2 gün 2 park bileti alalım ama ucuz otelde kalalım. Nasılsa gecenin bir yarısı uyumak için giriyoruz otele...

111 €'luk biletlerimizi alıp Cts daha uzun saatler açık olan Disneyland Park'a, Pazar günü ise Disneyland Studios'a girmeye karar verdik. Eğer ilk defa gidiyorsanız ve benim gibi her şeye binip her şeyi görmek istiyorsanız aynı planı tavsiye ederim. Bir de insan 111 € verince sabah 9 aksam 10 orada kalayım, her şeyi dibine kadar sömüreyim istiyo, ona göre!

Şahsen Pamuk Prenses, Cinderella, Uyuyan Güzel gibi masallarla büyümüş, kabarık muhteşem elbiseler giyerek, beyaz atlı prensiyle upuzun, mutlu bir hayat süreceği hayalleriyle bugüne gelmiş bir kız çocuğu olarak Disneyland'e taptım diyebilirim. Her şeyin masallardaki kadar naif olmasını, iyiyle kötünün gerçek hayatta da kesin çizgilerle ayrılmış olmasını ne kadar isterdim.

Bizim gittiğimiz haftasonunun tek olumsuz yanı havanın gerçekten soğuk ve hafif de olsa yağışlı olmasıydı. Bu kötü hava bile çok rağbet edilen aksiyonların önündeki kuyruğa engel olamamıştı o başka. Ama yazın gitsek nasıl bir kuyruk beklerdik hayal bile edemedim. Tavsiyem Fast Pass adıyla işleyen şahane sistemden faydalanılması yönünde. Yoksa 3 dakikalık bir aksiyon için 75 dakika kuyruk beklemek gerekebiliyor.

Ayrıca yemek saatlerini ve mekanını dikkatli seçmekte fayda var zira 1.5 saat kadar fast food sırası bekledik ve ne yazık ki yediklerimiz olağanüstü şirin olmasına rağmen midelerimize dokundu. Soğuk olduklarını belirtmeme gerek yok sanırım...

DisneylandPark'ta her aksiyonun çıkışında mutlaka bir mağaza bulmak mümkün. Peluş oyuncaklardan kostümlere, kırtasiyeden mutfak malzemesine, magnetlerden puzzlelara aklınıza gelebilecek ya da gelemeyecek her şey mevcut. Sadece benim boyuma uygun prenses elbisesi bulamadığım için biraz bozuldum ama ilerde kızım olursa mutlaka alacağıma eminim -kendimi tanıyorum!-

DisneyStudios ise o kadar mağazayla dolu değil. Ama parkların çıkışında bulunan Disney Village'da restoranlarla birlikte oldukça geniş mağazalar da var. Yani beğendiğiniz bir şeyi ilk gördüğünüz anda alıp sırtınızda taşımanız şart olmamakla birlikte çizme gibi numaralı ürünleri bulamama ihtimalini de akılda tutmakta fayda var.

Disneyland'de her zaman bir aksiyon bulmak mümkün Halloween, Easter vs gibi. Ama üşümekten yana problemi olmayanlara Christmas temasını yakalamalarını tavsiye ederim. Sürekli fonda çalan Jingle Bells eşliğinde dev yılbaşı ağacının ışıklarını yakma töreni gibi acayip keyifli atraksiyonlar var ki ben 5 yaşında falan olsam ağzım bu kadar açılabilirdi. Disney logosunda yer alan şatonun ışıklandırılmışından bahsetmiyorum bile...

Korku teması da eksik kalmamış Disneyland'den. Londra ve Amsterdam'da karşımıza çıkan Dungeon'lardan sonra Disneyland'de de gördüğüm kadarıyla en çok kuyruk, korkmayı vaad eden aksiyonların önündeydi. Bana da bir şeyler oldu, bir adrenalin bağımlısı oldum çıktım. Hani nerede ters dönen bir roller-coaster, ben en ön sırada! Yaşlılık depresyonuna mı giriyorum nedir?

Disneyland ziyareti için benim naçizane tavsiyem şudur: Çocuk sahibi olmadan bir kere gidilmeli, içimizde bir yerlerde saklanmış olan çocuk sonuna kadar şımartılıp mutlu edilmeli, çocuk sahibi olduktan sonra da ilkokula başladığında götürülmeli. Çünkü öbür türlü hatırlamayacağı ve tam olarak anlamayacağı bir etkinlik olmaktan öteye geçemiyor Disneyland. Bizzat gözlerimle görüp bebeklerinin peşinde koşmaktan helak olmuş annelerle konuşmalarımdan öğrendiğim budur...

En Nihayet Frankfurt

2009-12-02T04:21:00.000-08:00

Nihayet tembelliğimi yenip blogumun başına oturabildim... Artık yoruldum sanırım, eskisi kadar yazıya motive değilim. Okumak için her gün giriyorum neredeyse ama resim yüklemek, yazmak falan zor gelmeye başladı. Bir de geri sayıma başladık ondan da olabilir.

Gelelim Frankfurt'a... Kocamın akrabaları olduğu için hep gündemimizde olan ama bir türlü denk getiremediğimiz için Kasım'a sarkan bir seyahat oldu. Bir de Brüksel'e 4 saat mesafede olduğu için konaklamalı yapalım bu seyahati dedik. Cuma geceden vurduk kendimizi yollara. Frankfurt'a vardığımızda 10:30 olmuştu bile ve kocim o sabah da kargalarla beraber uyanıp işe gitmiş olduğu için yorgundu. Ben de Frankfurt gece hayatını keşfetmektense p.poyu devirip yatmayı tercih ettiğim için 11:00'de uyuduk biz :D Ne biçim turistiz bilmem...

Biz bu Avrupa gezilerimizde büyük şehirlerden ziyade küçük kasaba, köy gibi kırsal alanları gezmekten daha çok mutlu olduğumuzu keşfettiğimiz için Frankfurt'a 1 gece ve yarım gün ayırmıştık. Akraba ziyaretini de dahil edip öğleden sonra yola çıkmayı planlamıştık. Günler bu kadar kısa olmasa aslında plan şahaneydi de yola çıktığımızda hava kararmaya başlamıştı bile...

Frankfurt çok genel bir isimmiş gibi Almanya'da iki adet Frankfurt şehri bulunuyor. Frankfurt Am Main (yani Main nehri boyundaki) bizim gittiğimiz. Aslında benim hedefim Frankfurt'un kendisinden ziyade Moselle ve Rheine Vadilerinde vakit geçirmekti. İki nehir boyunca harika bir doğa, kiminin kalıntıları kalmış olsa da görülmeye değecek şatolar, kaleler var. Zaten bu gezindiğimiz kıta oldukça yaşlı olduğu için ne yana dönsek farklı yüzyıllardan resmi geçit törenleri izleme şansımız oldu. 16. yy'dan kalma şato da gezdik, 2.Dünya savaşı müzeleri de.

Cumartesi sabahı 8 gibi kalkıp Frankfurt'un merkezini gezelim dedik. Derler ki Frankfurt Londra'dan sonra Avrupa'nın finans merkeziymiş. Gündüz 2.5 milyon olan nüfus gece 500 bine inermiş. İş giriş-çıkış saatlerinde korkunç trafik olurmuş. "Mainhattan" ya da "Bankfurt" da denirmiş. Sebebi de şehrin her tarafını kaplayan dev gökdelenlermiş. Gerçekten de onca Avrupa şehri gezdik, bu kadar gökdeleni bir arada görmedik... Finans=gökdelen midir yani?

Bu modern kulelere inat çok şirin bir meydanı da var Frankfurt'un. Meydandan dışarı adımını attığın an bir zaman tünelinden geçmiş gibi oluyor insan. Biz fotoğraflarımızı çekip, turistik alışverişlerimizi yaptıktan sonra günümüze ışınlandık ve alışveriş caddesinde dolaştık.

H&M'in önündeki kuyruğu görünce şaşırdık ve kocamı orada çekim yapmaya hazırlanan bir kameramandan bilgi almak üzere görevlendirdim. Öğrendik ki o gün bir tasarımcının kolleksiyonu satılacakmış o mağazada ve sabah 6'dan beri sıradaymış millet. Güldük ve devam ettik :)

Berlin'de de hayran kaldığım mimari Frankfurt'ta da devam ediyor. Şahsen bu camlı modern tasarımların hastasıyım. Berlin'de yarım günümü bir binanın önünde 150 açıdan fotoğrafını çekerek geçirmiştim. Bunu da çekmeden geçemezdim :)

Öğlene doğru eşimin kuzenini arayıp onunla buluştuk. Ferhat Ağabey Frankfurt'a 20 dk mesafede Bad Homburg'da oturuyor ve çalışıyor. Hem ziyaret hem gezinti yapalım dedik. 2 saate kalkmamız gerektiğini söylediğimizde azıcık fırça yedik ama birlikte bir yemek yiyip bol sohbet edecek vaktimiz oldu.

3 gibi harekete hazırdık ama mevsim sonbahar, enlem kuzeyde olunca gündüz vaktimizin fazla kalmadığını farkettik. Gece Koblenz'de kalacağımız için planladığımız gibi nehir boyunca değil otobandan Mainz'a ulaştık, hızlıca içinden geçip Koblenz'e yollandık. Biraz homurdandım ben tabi. O yüzden zavallı kocim Mainz-Koblenz arasını nehir kenarından gitmek zorunda kaldı. Karanlıkta fotoğraflar bir şeye benzemediyse de biz nehrin ve atmosferin tadını çıkardık. Masal gibi yerler gerçekten...

Koblenz büyükçe bir şehir ama içini fazla gezme vaktimiz olmadı. Sadece yemek için ana caddesinde yürüdük ve şık bir restoran bulup karnımızı doyurduk. Ben restoranın sipesiyali olan bir yemek seçtim ama kocam Almancasından ne olduğunu hatırlayamadı. Sonradan bakıp öğrendik ki kaz yemişim :) Hafif sert olmakla birlikte lezzetliydi.

Ertesi sabah Koblenz'den Mosel nehri boyunca gitmek üzere yola çıktık. Hedefimiz Trier üzerinden eve dönmek ama yol boyunca gezebileceğimiz küçük şehirleri de görmekti. Kaynak kitabımızın bahsettiği bir-iki küçük şehir içinden Cochem'i seçtik ve ne kadar doğru bir tercih yaptığımızı daha şehre girerken anladık.

Cochem öncesi ve sonrası yol boyunca üzüm bağları bize eşlik etti. Bir çok küçük şehirde tadım yapıldığını da öğrenmiştik ama çok hızlı bir tempoda gezdiğimiz ve arabayı sadece koca kullandığı için (ehliyetimi değiştirmediğim için risk almamak adına) tadımı es geçtik. Kitapta yazan komik bir anekdotu aktarayım: şarapçılık ve üzüm üretimi bu bölgede çok yaygın olduğu ve üzüm bağları da hep eğimli arazilerde olduğu için bölge halkının bir bacağı doğuştan kısa olurmuş... :)

Cochem bir teleferik ve şahane bir şatoyla beni fethetti. Teleferikle çıktığımız tepeden nefis manzara resimleri çekip donan kemiklerimize sıcak çay takviyesi yaptıktan sonra şatoya yollandık.

Reichsburg Şatosu'nun tarihi MS 1000'e kadar dayanıyor. Ama arada defalarca el değiştirip 1689'da da Fransızlar tarafından yok edildiği için bugün gezilen şato 1868'de Berlin'li işadamı Ravené tarafından aslına uygun inşa edilmiş olanı. İçinde Barok ve Rönesans dönemlerinden kalma pek çok mobilya/dekorasyon bulunuyor. Detaylar şatonun web sitesinde mevcut.

Cochem'den sonraki hedefimiz Trier olduğu ve hava kararmadan varmak istediğimiz için daha fazla oyalanmadan yola koyulduk. Trier en çok 2. yy'dan kalma Roma kapısı Porta Nigra ile ünlü. Sanıyorum kapının yanında da bir şehir müzesi var ama biz 5 gibi vardığımız için gezemedik müzeyi. Kapının fotoğraflarını çekip yürüyüş yaptık, yemek yedik ve yola çıktık. Ama hem kitapta yazdıklarından anladığımız hem de çevrede gördüklerimiz bize bu şehirde oldukça derin bir Roma tarihi yattığını fısıldadı. Son olarak Karl Marx'ın Trier doğumlu olduğu ve özellikle Çinli turistlerin akın akın Karl Marx Haus Müzesine geldiklerini de dip not olarak düşelim...

Yazarken yoruldum, gezerken n'oluyorum hayal edin artık... Yok yok, artık eve dönme vakti geldi sanırım. Daha fazla gezecek gücüm kalmadı... Şımarık mıyım neyim??

Mim Derken??

2009-11-20T03:13:00.000-08:00

Sevgili Eda beni mimlemiş :) Blog dünyasına adım attığımda öğrendiğim ilk cümlelerden biridir bu! "MİM ne yahuuu?" diye başka blogları dolaşırken öğrendim tabi ama itiraf edeyim hala mim bir kısaltma mıdır yoksa bir kelime midir, anlamı nedir bilmiyorum! Cehaletime verin :)

Bu blog'un da bir mimi olmasını sağladığın için teşekkür ederim Edacım :)

En son hangi ülke gündemiyle canını çok sıktın?

hurriyet.com.tr'yi her açtığımda canımı sıkacak bir şey çıkıyor maşallah canım ülkemde. O yüzden artık daha az gazete okuyup daha çok bloglara takılıyorum :)

En son hangi şarkıdan nefret ettin?

Kurs arkadaşım İlke Çinli arkadaşımız TingTing'e "I love you I love youu, Do you love me, yes I doo" yu öğretiyordu, o sırada biraz irkilmiş olabilirim :) (Neden İlke? Neden? Neden??)

En son hangi fast food ürününden tiksindin?

Belçika'da Burger yok, Mc ve Quick var. Burger'i daha cok sevdiğim için Frankfurt yolunda geç saatte bir Whooper indirdim mideye ama soğuk ve pek taze değildi. Tiksinmediysem de çok hoşlanmadım.

En son hangi sakatatı yedin ?

En son 2 ay önce kuzu ciğeri almıştım Türk kasabından sanırım. Ama memlekete döner dönmez gideceğim ilk 5'te Şampiyon yer alıyor. Şöölee bol baharatlı, sıcacık ekmekte bi kokoreçç oyyyy :(( Normalde kocam kokoreç ben midye yeriz de 1 sene yemeyince özlüyor insan :) (Şlap, şlup ağzımın sularını sileyim...)

En son hangi yerli şarkıyı beğendin?
Pek takip edemedim yerlileri son 1 senedir. Dinlediklerimi de pek beğenmedim ne yalan söyleyeyim. Meyra'nın Burak Kut'la bir şarkısı vardı, o fena değildi. Bir de Özgün'ün 2 romantik şarkısı vardı onlara takılıyordum Youtube'tan. Normalde pek dinlediğim kişiler değil aslında.

En son hangi yabancı sözlü şarkıyı beğendin?

Bu ara Lady Gaga'ya taktım, sözlerini değilse de müziğini ve özellikle de kliplerini büyülenmiş gibi izliyorum. Bir de Fransızca anlamaya başladım diye midir nedir daha güzel gelmeye başladı Fransız şarkıları. Feci damar takılıyorum Fransız müziğinde :)

En son hangi yerli filmi beğendin?
En son Nefes'i seyretmiştim, onu da ağlamaktan biraz bulanık seyrettim! Ama çekimleri falan çok başarılıydı, beğenmiştim. Yazmıştım da hatta.

En son hangi yabancı filmi beğendin?

Evde sürekli film izliyoruz ama eski yeni karışık gidiyoruz. Sinemada en son Harry Potter izledik galiba. Biraz kopuk bulmuştum konuyu, sanki önceki filmle bir sonrakini bağlamak için çekilmiş gibi ama görselliği açısından güzeldi.

En son hangi kitabı okudun?
Son bir kaç yıldır performansım düştüğü için buraya gelirken okuyamadığım kitapları getirmiştim. En son Elif Şafak'ın Baba ve Piç'ini okudum. Ama arka planda Yapı Kredi Yayınları'nın Binbir Gece Masalları var 8 ciltlik, onu okuyorum. Dilden bayınca daha güncel bir şeyler sokuşturuyorum araya :)

En son hangi bilgisayar oyununu oynadın?

Gülmeyin, bak söylüyorum: Magic Farm - Ultimate Flower! Çok ciddi içerikli bir oyun! Çiçek tarlalarım var, çeşitli çiçekler üretip, sulayıp, çiçeklerimi yemeye gelen böcükleri kafalarına vurarak bayıltıp, sonra da özgün buketler yaratıp satıyorum. Bu arada da korsanlar annemle babamı kaçırdı, onları kurtarıyorum ama sattığım çiçeklerin parasıyla! Yaaa!! :)

En son hangi mizah dergisini okudun?

Üniversitedeyken Lemanyak hastasıydım. Şimdi dergi okumuyorum ama Yiğit Özgür'ü tek geçerim!

En son neyden korktun?

Pek kolay korkan bir tip değilim, hatırlamıyorum o yüzden. Kocama bi sorayım, balık hafızayım ya, belki o hatırlar :)

En son kime veya neye küfrettin?
Her zaman ve en çok yaptığım gibi kendime! Kendi kendimi deli edebiliyorum :)

En son neyden kaçtın (opsiyonel: koşarak ta olabilir)?
Metro'dan çıkarken evsiz görünümlü bir amca Fransızca bir şeyler söyledi. Başka da kimse yoktu çevrede. Öksürür gibi yapıp tüydüm :) Belki de güzel bir şey söyledi adam ama anlamadığım için risk almaya değmez dedim!

En sevdiğin 5 film?
Yok valla, 10 dakikadır düşünüyorum seçemedim! Sinemayı genel olarak severim ama mesela Amelie gibi hem konuyu hem görselliği yaratıcı bir şekilde bütünleştirebilen filmlere bayılırım. Eternal Sunshine of the S.M., Being John Malkovich gibi...

En sevdiğin 5 şarkı?
Evanescence'ın pek çok şarkısı favorim. Onun dışında çok çeşitli müzik dinleyebilirim. En son bir arkadaşımız Black Metal dinletti ve tahammül edemezsin dedi. Ben onda bile sevecek 1-2 şarkı buldum :) Melodisi olsun yeter :)

En sevdiğin 5 yemek?

En ızdırap soru bu işte :( Annemin yemeklerini çok özledim. Hele o etli ve z.yağlı sarmalar... Z.yağlı taze fasulye... Karnıyarık... Ühü ühüüü :'(

Aşağıda kırk yılda bir Brüksel'e gelmiş bir annenin üşenmeden sardığı dolmalar görülmekte...

En sevdiğin 5 isim?
Kızlarda çiçek isimlerini severim, erkeklerde de çok iddialı olmayan modern isimleri. Bu ara bebek isimleri düşündüğüm için biraz kafam karışık bu konuda! (hayır hamile değilim, hayır en az 2 seneden önce düşünmüyorum! tedbir amaçlı benimki!)

En sevdiğin 5 oyun (herhangi)?
Puzzle'lara bayılırım, Tabu, Pictionary falan da severim ama enn çok bilgisayar oyunları! İstanbul'da kardeşimin PS2'sine el koymuştuk kocimle, GTA, SSX, ve bilumum taktik oyunlarını birlikte oynuyorduk. Daha doğrusu o oynuyordu ben taktik veriyordum. Şuraya saklan, şu bombayı at falan gibi :)

En büyük korkun nedir?

Sevdiklerimi kaybetmek. Daha fazla yazmıyorum oturup ağlayabilirim. İhtimali düşünmek bile yeter :(

En nefret ettiğin 5 klişe nedir?

"Arkadaşım xxx çok iyidir, senden iyi olmasın." Hiç hoşlanmadığım bir klişedir. Diğer klişeleri düşündüm düşündüm, nefret ettiğim bir şey bulamadım. Demek ki seviyor ve kullanıyorum :))

Bir Blog = Bir Hayat

2009-11-18T01:57:00.000-08:00

Aslında bugün, hafta sonu Frankfurt ve Ren Nehri boyunca yaptığımız geziyi anlatmaktı planım. Ama her sabah yaptığım gibi daha gözüm yarım açıkken bilgisayara saldırıp, hiç tanımadığım ama hayatlarına şahit olduğum onlarca kişinin yazılarını okumaya başladım. Şimdi saate bakıyorum: tam 2 saat 45 dakikadır okumuşum, okumuşum...

Dedim ya, hiç birini tanımıyorum, resimlerini koyan bir kaç kişi dışında yüzlerini bilmiyorum. Ama hayatlarındaki güzel şeyleri, depresyon anlarını, el emeklerini, yaratıcılıklarını biliyorum.

Çevreye olan duyarlılıklarını, memleket gündemiyle ilgili hassasiyetlerini, sosyal sorumluluklarını, çocuklarıyla olan ilişkilerini takip ediyorum.

Birbirlerine karşılık beklemeden hediyeler göndermeleri, büyük özverilerle yarışmalar düzenlemeleri, bildikleri, uzmanı oldukları konuları kendilerine saklamayıp herkesle paylaşmaları kaybolmaya yüz tutan değerlerimizin hala yaşadığını - yaşatıldığını gösteriyor bana.

Kullandıkları düzgün Türkçe, iş hayatı / aile hayatı arasında koştururken kitap okumaya vakit ayırmaları ve beğenilerini paylaşmaları bana umut veriyor. Ülkemde gazetelerde okuduğumuz kötü şeylerin dışında bloglarda okuduğum çok güzel şeyler de oluyor.

Blogumu bana bu çok kıymetli yılın güzel anılarını hatırlattığı için çok seviyorum. Ama daha çok sevmemin, bağlanmamın sebebi takip ettiğim hayatlar, hobiler, hatıralar...

Yazılarımı facebook'tan takip eden arkadaşlarıma tavsiyem: bu seferlik buraya tıklayıp bloguma zıplayın, sağda sıkı takipte olduğum bir kaç bloga bir göz atın, onların sayfalarından başkalarına uğrayın. Çok farklı, çok kaliteli bir dünyaya adım atabilirsiniz. Fotoğrafçılıktan karikatüre, el sanatlarından mutfak sanatına her türlü hobinin; çocuk bakımından ilişkilere, iş hayatından kır/kent yaşamına her türlü tecrübenin paylaşıldığı limitsiz bir dünya... Ben her gün onlarca yeni blog geziyorum, hala bitiremedim. Her gün 1-2 kişiye misafir olmak hiç bilmediğimiz yeni bir merak edinmemize neden olabilir.

Bu yazı uzun zamandır aklımdaydı. Ama bugün beni dürtükleyen ve gönlünden bir yemek hediye eden Beste sayesinde yazıya döküldü. Teşekkürler Beste, teşekkürler blog arkadaşlarım :))

Türkiye saatiyle 16:00 itibariyle ek: Bugün blog dünyası tarafından hediye yağmuruna tutuldum ve herhalde blog yazmaya başladığımdan beri en mutlu olduğum günüm oldu bugün! Beste'nin midyelerinden sonra ikinci hediyem: Ben de artık bir OIP kutusuyum :)

Japon Bahçesi

2009-11-12T02:55:00.000-08:00

Brüksel'in 50 km kadar doğusunda Hasselt isimli küçük bir şehir var. Bu şehirde de Avrupa'nın en büyük Japon Bahçesi...

Bahçecilikle ilgilenenler Japon peyzajının ne kadar farklı olduğunu bilirler. Ben bu aralar daha sonra bahsedeceğim yeni hobilerim nedeniyle Japonlarla pek haşır neşir olduğum için bu bahçeyi görmesem olmazdı. Nitekim kocama asla karşı duramadığı yavru kedi bakışlarımı atarak kendimi bahçeye götürttüm :)

Vardığım sonuç: Japon bu işi biliyor!

Buraya geldiğimden beri iyi kötü işimi gören minik, dandik dijital makinemden ilk defa nefret ettim. Benim gördüğüm güzelliği, benim gözlerimle göremediği için illet oldum. Ah! dedim, İyi bir makinem olacaktı şimdi :((

Takeshi Kitano'nun Dolls isimli filmini seyrederken doğa manzaralarına hayran kalmıştım. Bahçeyi gezerken kendimi filmden bir sahnede gibi hissettim. Filmi sabırlı sinema izleyicilerine tavsiye ederim, zira konu itibariyle ağır olsa da görüntülerin güzelliği izleyenin içine işler, ister istemez filme kapılır gidersiniz...

Neyse, bahçe diyorduk...

Buraların ilkbaharında kendimi kaybetmiştim. Her taraftan mis kokulu acayip çiçekler fışkırıyor, yeşilin binlerce tonu gözlerimi alıyordu. Şimdi yeşiller, kahveler, sarılar ve kırmızılar sardı doğayı. Yani anlatılmaz yaşanır bir manzara.

Buraya gelmeden önce bu kadar tanımazdım doğayı, bitkileri... Yavaş yavaş yapraklarını, köklerini, çiçeklerini ayırt etmeye başladım. Daha çok seviyorum ağaçları. Özellikle kırmızı olanları...

Fotoğraftaki gelin ve damadın hangi milletten olduğunu ilk bakışta anlayan bir tek ben miyim? Sanmam :)

Nöbetçi Millet

2009-11-10T00:12:00.000-08:00

Babamın bir şiir defteri vardı, sarı yapraklı. Kendisi lise öğrencisiyken beğendiği şiirleri o deftere yazarmış. Küçükken beni dizine oturtur, o defterden şiirler okurdu kulağıma. Bu şiire ilk dinleyişte vurulmuştum. Her kelimesini anlamasam da içime işlemişti. Ara ara o defteri alır, bu şiiri okur, gizli gizli ağlardım...

Atam, çok özledik :((

...

NÖBETÇİ MİLLET

Yaradan hey Yaradan !
Dört yıl değil bin yıl geçse aradan
Sensin ateş diye kanımızdaki
Sesin ışık diye önümüzdeki !
Ey yanımızdaki
Beş on mermere, bir avuç toprağa sığan
Sınırsız mavi umman hey !

Yeni kıyılar bulur, yeni yarlar kazardın
Sen her köpürüp taşmanda;
Her konuşmanda
Milletin alın yazısını yeniden yazardın..
Bakışların inanmayanı ezerdi
Sağ kolun bir tırpana benzerdi:
Başlardı yurt tarlasında düşüncenin hasadı.
Cümlelerin ya örsten kalkardı
Ya çıkardı kından.
Başak saçların sarkardı harman alnından:
Halk, biçilmiş ekin gibi, düşerdi dizlerine.
Milyonlar katılırdı sözlerine
Mıknatısa koşan zerreler gibi.
Köhne kanaatler, köhne küreler gibi
Sözünde çarpışıp düşerdi.
Tam sustuğun gün kıyamet oldu
Tam konuştuğun anlarsa mahşerdi:
Rab, gökte "dinleyin" derdi meleklerine;
Yıldızlar girerdi yeni mahreklerine;
Nehirler kavuşurdu yeni denizlerine:
Halk biçilmiş ekin gibi düşerdi dizlerine.

Şimdi nöbetçi olmak için Anıtkabrine
Tamamlayabilmek için tavafını
Sarmış yalın kılıçlar gibi etrafını
Tutuyor nöbet..

Bu millet:
Bu, vaktiyle ayaklarını ummanlar yalayan,
Bu, üç kıtayı atının nallarıyla damgalayan,
Bu, Timur'u, Atilla'yı, Oğuz'u
Bu, Yıldırım'ı, Fatih'i, Yavuz'u
Bu, seni yetiştiren ulu millet.
Vakar ve haysiyetle dimdik
Uyanık, tetik
Anıtkabrinde tutuyor nöbet.
Dünya dönüp dolaşıp
Boğazlaşıp dalaşıp
Ergeç ve ancak
Milli misaklarda karar kılacak.

Ey en büyük usta!
Düşünen olmadı bu hususta
Senden evvel ve senden ileri.
İlk müjdeyi, ilk haberi
Senden almıştı cihan
Ta o zamandan
Anlayamadığına yansın.
Sen, dünyanın dönüp dolaşıp geleceği
Uğrunda milyonların seve seve öleceği
En büyük maksat için
Dünyaya ilk karşı koyansın.
Nasıl içimizdeysen bütün varınla
İşte öylece dünya davalarındasın!
O ışık saçların, o alev sözlerinle
O gök gözlerinle sen.
Ey ıssız geceler içinden
Bize eşsiz sabahı getiren!

Ey asırlardır dul bayrağın eşi,
Ey geceyarılarımızın güneşi,
Ey ışık saçlar,
Ey yele kaşlar,
Ey çekilmiş hançer bakışlar,
Ey fikri döven şakaklar,
Ey kalem parmaklar,
Ey ay-yıldızlı el,
Ey en güzel,
Ey en büyük,
Ey Atatürk!
Getir dudaklarını bir bir alnımıza koy,
Dağlansın ateşinle bu soy.
Oy Atatürk oy!

İrkilmez Ata çocuğu irkilmez:
Zaptedilmez, Atam, zaptedilmez
Biz varken senin hisarının burçları:
Bakışlarımız kılıç uçları,
Bekliyoruz devrimini biz.
Çökmeyeceğiz diz..

İsterse hayat zehrolsun,
İsterse refah kahrolsun,
İsterse kurşun düşsün yanımıza, belimize,
İsterse geçinmek için, bir dilim
Kuru ekmek geçmesin elimize.
Halel gelmez bizim ateşimize;
Dünya düşse peşimize,
Yer sarsılsa yerinden,
Ne senden geçeriz, ne senin eserinden ...

Behçet Kemal ÇAĞLAR

Unwritten

2009-11-09T05:37:00.000-08:00

Bu sabah Fransızca sınavından çıktığımda içimde bu şarkı çalıyordu! Birazcık da güneş olsaydı...

Yine, Yeniden Paris

2009-11-03T07:40:00.000-08:00

Demiştim ya bir tek Versailles Sarayı kaldı diye... Hafta sonumuzu önceden planlayıp cumartesi konaklamalı Versailles çıkartması yaptık.

Kraliçeler gibi koridorlarda koşturduğumu, eteklerimi sürükleyerek geniş merdivenlerden indiğimi, krala trip atıp geceyi kendi sarayımda geçirdiğimi hayal ettim...

Küçüklüğümden beri uzun kabarık eteklere, prenses taçlarına, şaşaalı saray hayatına bayılırım, pek özenirim. Önceki hayatımda prenses miydim acaba? Sanmam... Kocamla sarayda dolanırken o anda uydurduğum hikayede bile kendimi paspasçı olarak betimlediğime göre (kocamı dük'ün yakışıklı oğlu yaptım) önceki hayattan kalma bir "ezik" sendromu var sanırım bende.

Neyse konuyu dağıtmayalım :)

Saray 3 bölümden oluşuyor denebilir. Kralın ve maiyetinin yaşadığı kısmı rehber eşliğinde gezeceğim diye tutturdum, iyi ki de tutturmuşum, çünkü öbür türlü odaya girip ağzım açık etrafa bakıp "haa iyiymiş" diyip çıkıyorum. E kadın mis gibi anlattı, şu mobilyanın özelliği şu, şu odanın önemi bu... İlk fırsatta Dolmabahçe ve Topkapı'yı da işinin ehli bir rehberle gezmek lazım! (Bu yazının anafikri: Müze gezerken paraya kıyın, rehber eşliğinde gezin!)

Sarayda daha çok kral ve kraliçenin yaşam alanları, günlük hayat uygulamaları vs anlatılıyor. Saray Fransız İhtilali gibi yıkıcı bir badire atlattığı için, kıymetli eşyaların çoğu ya satılmış, ya da yakılmış. Özellikle kraliyet sembolleri taşıyan mobilyalar gerçekten ciddi hasar görmüş. Bazılarını aslına uygun olarak yeniden ürettirmişler.

Sarayın dışında dev gibi bahçeler var. Biz kurşun rengi bir gök altında gezmek zorunda kaldığımız ve mevsim itibariyle heykellerin çoğunu kapatmış oldukları için bahçelerden yeterince faydalanamadık ne yazık ki. Tüm günü sarayda geçirmek için yazın gitmek daha keyifli olabilir.

Bahçeleri 3 şekilde gezmek mümkün: Yaya olarak (biraz yorucu oluyor), bisiklet kiralayarak ya da golf arabası gibi olan elektrikli arabalardan kiralayarak (Saati 30 Avro!). Aşağıda parası çok olup bu arabalardan kiralayan gıcık turistler görülmekte...

Bir de mini tren var ama o gezmekten daha çok ulaşım amaçlı kullanılıyor. Biz bilemedik, gezmek için kullandık, saçma oldu :)

Son olarak Marie Antoinette'le oldukça özdeşleşmiş olan Trianonlar ve Queen's Hamlet kısmı var. Burada oturup bu bölümleri anlatacak değilim, internette bolca bilgi var zaten. Sadece demek isterim ki bu kısımlar sarayın kendisinden daha sevimli. Yani bütün enerjiyi sarayda harcamak yerine günün yarısını sarayda, yarısını diğer bölümlerde harcamak daha keyifli olabilir. Biz 2 günlüğüne gittiğimiz ve şansımıza ayın ilk pazar günü Trianonlara giriş ücretsiz olduğu için geniş geniş gezebildik.

Queen's Hamlet kraliçenin (Marie Antoinette) köy hayatına özendiği için yaptırdığı küçük bir köy! Biz sağanak yağmur altında gezdiğimiz için fotoğraflar pek bir şeye benzemedi ama fikir vermesi açısından bir iki tane serpiştireyim dedim. Köy çok şirindi de binaların içlerine girilebilseydi dönemi daha iyi hissederdik gibi geliyor bana...

Cumartesi akşamı Versailles'da yapacak bir şey olmadığı için şehir merkezine yollandık. Burcu'cuğumun tavsiyesi olan Razowski'yi bulduk, hamburgerlerimizi yedik! Evet, o koca şeyi mideye indirdim :)

Sonra Bellek Kutusu ve Olmadık İşler Peşinde'ye söz verdiğim gibi bir kutu macaronumu da gövdeye indirdim :) Buzdolabında beklemek zorunda olmasa birer kutu da onlara gönderecektim ama Paul'den aldık zaten, belki İstanbul'da da vardır diye ümitlendim :)

Hafta sonu kalorilerimi almış, kocamla Paris'te son kez el ele yürümüş, çok merak ettiğim sarayı da görüp rahatlamış olarak evime döndüm. Şimdi sıradakini bekliyorum...

Kendimden Sıkıldım

2009-10-30T03:56:00.000-07:00

Memleket meseleleri, sonbaharın gelişi, Fransızca sınavlarım falan derken depresyonun dibine vurdum maşallah... Ne yazdığım yazılarda ne aynada gördüğüm yansımamda mutluluğun m'sini yakalayamıyorum. Oysa ki hayatımın en huzurlu, en keyifli, en gezmeli yılını yaşadım. Canım kocacığımla baş başa, iş güç derdim olmadan, üniversitedeyken bile yakamı bırakmayan tüm kaygılarımdan uzak, şahane bir sene geçirdim Brüksel'de. İnsana sorarlar daha ne istiyorsun diye... Memleketime huzur, insanlarıma akıl fikir istiyorum tabi ama hayat da kısa yani, her gün bunları düşünüp Küçük Emrah kaşlarıyla gezmeye gerek yok...

Dün akşam Fransızca çalışırken dellenip blogumun temasını, suratımın şeklini, depresyonumun dibini çöpe atmaya, kendime bir çeki düzen vermeye karar verdim :) Bu sabah itibariyle 3.kur Fransızca sözlümü de geçmiş bulunduğuma ve sadece yazılı sınavım kaldığına göre yeni yasayı yürürlüğe koyabilirim:

- Bol bol gülünecek,

- bol bol gezilecek,

- bol bol okunacak, yazılacak, çizilecek...

Yalnızca iki ay kaldı... Hristiyan dünyası Christmas tatiline girdiği günlerde biz valizlerimizi toplamış, yuvamıza doğru yola koyulmuş olacağız. Bu yılın tanığı olan blogumu da biten bir anı defteri gibi noktalayacağım. Ne demiştim başlangıçta: Yaşım, yaşamım, karakterim, duygularım... Hepsini etkileyecek bir değişiklik yaşadım ve bu detayları not etmezsem geri döndüğümde silikleşip zamanla yok olacaklarından korkuyorum... Blogum sayesinde hafızam pırıl pırıl artık, resimli bir masal kitabı gibi. Gerçek hayata döndüğümde başka bir alanda yeni bir blog sahibi olurum belki. Şimdilik kafamda gezinen tilkilerin kuyruklarını birbirine bağlamaya çalışıyorum. Başarırsam her şey silbaştan olacak belki :)

Yarın sabah Paris yolcusuyuz. Gezmediğimiz bir Versailles Sarayı kalmıştı. Onu da gezip rahatlayalım istedik... Kasım için de şahane gezi planlarımız var ve artık bu blogda yalnızca güzel şeyler yazayım istiyorum. Zira kendimden sıkıldım...

İyi Bayramlar...

2009-10-29T09:11:00.000-07:00

Biliyordun değil mi böyle olacağını? Gözlerindeki kaygı, alnındaki kırışıklar ondan...

Senin 10 senede yeniden yarattığın, dilinden giyimine, takip edeceği yöne kadar tarif ettiğin, bizlere anahtar teslimi verdiğin bu süper lüks yuvaya sahip çıkamayacağımızı tahmin ediyordun...

Senin 10 senede kat ettiğin medeniyet yollarında değil ileri gitmek, 70 sene boyunca geri geri gideceğimizi hissediyordun...

Kemiklerin sızlıyor şimdi değil mi?

Pişman mısın bu zenginliği bize hediye ettiğin için? Kızgın mısın bize, emanetine sahip çıkamadığımız için? Utanıyor musun bizden, büyükanne-büyükbabalarımız el ele bu topraklar için savaşmışken onların torunları birbirinin gözünü oymaya çalıştığı için?

Kızma bize, biz izindeyiz, bugün bayram, tatil... Sen verdin bize bu tatili, bu hediyeleri... Kızmaya hakkın yok hiç birimize!

Bir Nefes Vatan

2009-10-27T01:30:00.000-07:00

Facebook'ta aylardır dönüp duran tanıtım filmini seyrettiğimizde "mutlaka gitmek lazım" demiştik. Kardeşim askerden yeni döndüğü için ailecek askerlik anılarımız tazeydi zaten. Bir de bizim ailede asker çoktur, ister istemez yüzümüz orduya dönük yaşadık hep.

Benim ailem, eşimin ailesini de alıp topluca gitmişler NEFES'e, daha gösterime girdiği ilk günlerde. Biz de heyecanlandık acaba Brüksel'de oynuyor mudur diye. Türkler çok olduğu için buradaki en büyük sinema kompleksine mutlaka Türk filmleri geliyor. Hatta Arog'u falan Türkiye'deki tüm arkadaşlarımızdan önce seyrettik burada. Ama Nefes'in konusundan dolayı burada gösterime girme ihtimalini düşük görüyordum. Ne de olsa Belçika burası, zamanında kimlere ne destekler, sığınma hakları verdiklerini, karşımıza nasıl politikalarla çıktıklarını biliyoruz. "Yok canım, Nefes'i oynatmazlar sinemada" dedik ama yine de internete girip baktık var mı diye. Görünce inanamadık! Acele biletlerimizi alıp Cumartesi günü sinemaya attık kendimizi. N'olur n'olmaz, birden farkederler de kaldırıverirler filmi diye.

Salon akşam seansı olmasına rağmen benim tahminimden boştu. Dörtte biri ya doluydu ya değildi. Ben herkes benim gibi vatan hasretiyle yanıyor, ülkemde olup bitenler herkesin içini kanatıyor zannederken savaş sahnesi seyretmeye gelen 16 yaş grubuyla karşılaşınca hayal kırıklığı yaşadım.

Zaten duygularım tavan yapmış durumda, daha 30. saniyede ağlamaya başladım. Biraz oralarda şehit olanlara, biraz geride kalanlara, biraz bugünlerde olanlara, biraz hiç bir şey yapamıyor oluşuma... Film boyunca ağladım durdum.

Kocam askerliğini Malatya'da yaptı. Ne komandoydu, ne dağlardaydı. Yine de bugün çok alışık olduğumuz, istediğin an arayıp sesini duymanın nasıl bir lüks olduğunu, gittiği ilk 2 hafta hiç haber alamadığımda anlamıştım. Nasıl bir atmosfere girdiğini ya da askerliğin adamı dünya atmosferinden nasıl çıkardığını doğum günümü unuttuğunda ve 2 gün sonra konuştuğumuz sırada hatırladığında anladım. O anda tabi ki kızmadım, zamanın nasıl genleştiğini, dakikaların saatler gibi yayılarak geçtiğini tahmin ediyordum (sonra burnundan getirdim tabi hihihi :) ). Filmde İstanbullu çocuğun kız arkadaşıyla bir telefon görüşmesi var. İşte o kızın saçını başını yolasım geldi. İzleyenler anlamıştır, izlemeyenler de izleyince anlar. Hala düşündükçe sinirleniyorum...

Memleketimde sapla samanın, doğruyla yanlışın, siyahla beyazın birbirine karıştığı, açılalım derken paramparça bölündüğümüz, tedavisi, telafisi olamayacak yerlere doğru sürüklendiğimiz günler yaşanırken, buralardan kuşbakışı seyretmek çok yaralıyor beni. Hani orada olsam bir şey yapabileceğimden değil ama dışardan bakınca daha bir yürek burkuyor bu manzaralar. Belki orada olsam hayat telaşı içinde hissetmeyeceğim kadar canım yanıyor gazeteleri okurken.

Nefes, sınıf arkadaşlarımızın, bakkalın çırağının, komşunun oğlunun, yani savaş eğitimi olmayan gencecik çocukların ellerinde silah, karda, buzda, bilmedikleri bir düşmana karşı nasıl bir psikoloji altında yaşadıklarını göstermesi açısından çok başarılıydı bence. Kabul etsek de etmesek de bir yerlerde oyunlardan tanıdığımız RPG'ler, kalaşnikoflar, el bombaları, birilerinin canını alıyor, ocakları söndürüyor. İnsan hayatı hep ucuz oldu bizim topraklarda ama bu kadar basit olmamalı... Bir şeyler yapmalı...

Postacı

2009-10-20T06:05:00.000-07:00

Postacımız Joel posta kutumuza veda mektubu bırakmış... Yarım yamalak Fransızcamla anladığım kadarıyla postanede düzenlemeler yapılırken bizimkinin de görev yeri değişmiş. 19 Ekim itibariyle artık bizim postacımız o olmayacakmış ve bundan dolayı büyük üzüntü duyuyormuş çünkü biz olağanüstü bir müşteriymişiz! Bu vesileyle de yaklaşan yeni yılımızı kutlar, ailemiz için en iyisini dilermiş...

Yazının içeriğini anlayınca ben bi ağla, bi ağla... Adamcağızın samimiyeti, düşünceliliği nasıl dokundu içime!

1 seneye yakın süredir bu apartmanda oturuyoruz, bir kere bile görmedim Joel'i! Belki de apartmanın %70'i hiç görmedi. Ama bu adamcağız için olağanüstü müşteriler olabilmişiz! Posta kutumuzu zamanında boşalttığımız için mi? Anlayamadım, algılayamadım...

Sonra da oturup dertlendim insanlığımı nasıl da kaybetmişim diye! Kibarlık, nezaket, zerafet hepsi çöpe gitmiş! İstanbul'daki evimi düşündüm. 17 daireden sadece karşı komşu ile alt komşunun yüzlerini gördüm, o da tadilat yapacağımız için haber verip özür dilemek içindi. Evlendik, taşındık, bir kişi bile çalmadı kapımızı... Ne helva dağıtan oldu kandillerde, ne bir kahve içmeye çağıran... Bir tek kapıcıyı tanıyorum yani adamakıllı... Burada ise postacı veda ediyor bize!

Tesadüf bu ya, bu sabah kurs için evden çıkarken ilk defa postacıyı gördüm! Ama Joel'in görev süresi dün bittiği için yeni postacı olduğunu düşündüm ve düşman gibi baktım adama! Sanki Joel'in ayağını o kaydırmış da yerine geçmiş gibi... Postacı ise oldukça melodik bir sesle ve uzatarak "Bonjouuurr!" dedi bana! Joel olsaydı sarılıp "Gitme Joel, biz de seni seviyorusss" diye ağlayacaktım...

Yeni postacıyı ilk defa, tam da bugün görmüş olmam çok acayip değil mi??

Halay!

2009-10-15T03:00:00.000-07:00

Brüksel'in turistik sayılabilecek, içinde 4 müze barındıran, şık ve düzgün bir meydanı olan Cinquantenaire meydanında davullu zurnalı halay da gördüm ya, artık gözüm açık gitmem!

Böyle başladı: gelin, damat ve aile büyükleri...

Biz meydandan ayrılırken halayın çapı 100 m'yi bulmuştu sanıyorum! Ortadaki boşluğun büyüklüğünden nasıl bir çember olduğunu tahmin edebilirsiniz :) Soldaki beyaz saçlı amca dışındakilerin hiçbiri seyirci değil, halayın boncukları :)

Gürültüden halaydakilerin hangi dili konuştuklarını tam duyamadık ama sanıyorum Türkçe değildi. Kürtçe ya da doğuda konuşulan lehçelerden biri olabilir. Oynanan oyun da benim bildiğim neşeli zıp zıp halaylardan çok daha ağır, 3 ileri bir geri hızında ilerleyen bir türdü. Biraz hüzünlü gibiydi hatta. Kızı verdik diye üzülüyor olabilirler mi??

Mimari olarak o kadar batılı bir meydanda bu kadar doğulu bir geleneği seyretmek çok acayipti. Eminim Belçikalılara da çok değişik gelmiştir...

Etiyopyalı Kokob

2009-10-14T07:00:00.000-07:00

Geçenlerde burada tanıştığımız Türk arkadaşlarla toplaşıp yemeğe çıktık. Daha önce içlerinden bazılarının gittiği ve gitmeyenler için de ilginç bir tecrübe olacağını düşündüğümüz Etiyopya restoranı KOKOB'u tercih ettik. Bizim memlekette var mı Etiyopya restoranı bilemedim...

Yemekler öyle acayip değişik falan değildi. Sonuçta aynı sebzeler, aynı tip etler kullanılıyor. Ama lezzetliydi, keyifliydi. Özellikle sunumu ve yeme şekli ilginçti...

Efendiiim, ortaya konan koca tepsilere sipariş ettiğiniz mamalar getirilip parça parça serpiştiriliyor. Yanlarında da rulo yapılmış ekmekler var. Çatal-bıçak yok, rulo ekmekten parça koparıp yemekleri avuçluyorsun :) Ekmek dediğim de lavaş gibi sert değil, krep gibi yumuşak vıcıkımsı bir şey!

Herkes yemekten önce ellerini yıkadı tabi! Hem de yüksek sesle "BEN Bİ ELLERİMİ YIKAYAYIM!" anonsunu yaparak. Hani yıkamayan kaldıysa bi zahmet hareketlensin anlamında :)

Yemeğin ortalarında kocam gibi işkilli kişiler garson kızdan " yaa biz bi çatal alabilir miyiz??" şeklinde taleplerde bulundular :)

Elle yemeği beceremeyen Türklerin var olduğunu görüp muasır medeniyetler seviyesine çıkmış olduğumuzu iddia etmek çok mu zorlama oluyor acaba??

Bir Gurbetçinin Milli Maç Tecrübesi

2009-10-13T02:11:00.000-07:00

Futbolu severim, maç seyrederim, ama stada en son 10 sene kadar önce gitmiştim. Futbolu tribünden seyretmek öyle çok da özel bir olay değil benim için. Ama Brüksel'deki son 2 ayımıza girmişken, hiç bir iddiası kalmamış olduğunu bilsek de Milli Takımımız Brüksel'e gelmişken maça gitmemek olmazdı... Kazanmak için değil de bir çeşit etkinlik olarak görmüştük maçı. Keşke iddiamız olsaydı da daha adam gibi bir futbol seyredebilseydik.

Uzun zamandır İstiklal Marşımızı bağıra bağıra okumamıştık. Tüylerimiz diken diken, gözlerimiz dolu dolu olmamıştı... İyi geldi...

Uzun zamandır bu kadar Türk'ü bir arada görmemiş, bu kadar bozuk Türkçe duymamıştık. Bazı şeyleri pek özlemediğimi hissettim, ne acı :(

Koltuklarında sakince oturup maç seyreden, sadece ciddi bir pozisyon olursa ayağa kalkan Belçika taraftarlarının tribününden kafamı çevirip bizim tribünlerde koltukların üzerinde zıplayan, çömelen, tüneyen tipleri görünce içimizdeki Akdeniz insanını en soğuk /en gri / en depresif kuzey havasının bile yok edemeyeceğini anladım, gülümsedim...

Maçın sonlarına doğru yine bizimkilerin, hiç bir suçu olmayan tribünlere zarar verdiklerini, koltukları söküp sahaya attıklarını, meşaleleri sahadaki görevlilere fırlattıklarını görünce bize neden "Barbar Türkler" dendiğini, nasıl hor gördüklerini, cehaletimizi, kültürsüzlüğümüzü, hazımsızlığımızı, görmemişliğimizi nasıl yüzümüze vurduklarını hatırladım, üzüldüm, çok üzüldüm... Bizi aralarında istememelerini anladım, hak verdim...

Milli maçların yurtdışında yaşayan vatandaşlar için gerçek bir vatana kavuşma aktivitesi olduğunu farkettim. Futbolcuların üzerindeki baskıyı hissettim. Onlar ne kadar profesyonel düşünseler de taraftarlar için hayat memat meselesi haline gelen milli gururu tatmin etmenin ne kadar zor olduğunu düşündüm.

Bir milli etkinliği daha geride bıraktık sayın seyirciler... Darısı Avrupa Kupası'na...

Evimize Joy & Peace Geldi

2009-09-30T09:51:00.000-07:00

Yıl 365 gün değil mi? Hadi herkes tatil için yazı bekliyor desek elimizde 3 ay var demektir, yani 90 gün... Temmuz-Ağustos ayları Brüksel bomboş, kursum yok, kocamın işleri sakin... Değerlendirsenize bu fırsatı! Herkesleri çağırdık çağırdık, gelmediler... Sonra arka arkaya 3 ayrı mail düştü elektronik kutularımıza:

-19-27 Eylül'de Brüksel'deyiz!

- 12 Eylül'de geliyorum 24'üne kadar ordayım...

- 21-23 Eylül'de iş için Brüksel'e geliyorum, görüşelim...

Şaka mı bu yaaaa?? dedik beyimle... Değilmiş, geldiler...

Çok hızlı bir 1.5 hafta oldu bizim için: ortak akşam yemekleri, şehir turları, her zevke hitap edecek aktiviteler...

Evim hostel gibi oldu... Cuma günü misafirin biri gitti, cumartesi gelenler için çarşaf-yorgan-havlu setleri yıkanıp, kurutulup alelacele yeniden serildi. Ev hiç alışık olunmayan bir şekilde 3 günde tekrar temizlendi.

Yorulduk mu? Yorulduk...

Değdi mi? Değdi...

Gelenlerden biri benim en yakın arkadaşım, dostumdu zaten... Eşiyle birlikte bizde kalmak üzere geldiler... Sanki İstanbul'da sabah kahvaltıda buluşmuşuz gibi hissettik... Hem onları çok özlemişim, hem de beraberlerinde getirdikleri İstanbul kokulu havayı... Amsterdam, Paris, Köln, Düsseldorf, Bruge, Antwerp... Çok gezdik, çookk... Ama ne güzel gezdik :))

Küçücük kızlarken Adapazarı'ndan İstanbul'a kaçma hayalleri kuran biz, yanımızda kocalarımız Eyfel'in önünde poz verdik... O küçük kızların hayallerini konuştuk, nerelerden nerelere geldiğimizi tekrar tekrar anlattık kocalarımıza belki yüzbininci defa... Güzel anılarımıza çok güzel yenilerini ekledik... Eskilere güldük, geleceği düşünüp biraz hüzünlendik, biraz umutlandık...

İyi ki geldiniz Joy & Peace... :) Bana çok iyi geldiniz... Keşke yine gelseniz...

Brüksel'de Doğurmak

2009-09-17T02:10:00.000-07:00

2 yıllık evliyim, anne olmama da daha en az 2 yıl falan vardır diye düşünüyorum. Ama önümdeki bu önemli iki yılı boş geçirmeyeyim diye sürekli okuyorum: hamilelik süreçleri, doğum yöntemleri, annelik-babalık deneyimleri... hatta arada bir abartıp çocuğu hangi okula göndereceğiz falan gibi saçma aramalarla saatlerimi google'a harcıyorum. Hayatta kendime en az güvendiğim konu bu olduğu için sanırım...

Çevremdeki bir çok kişi Brüksel'e taşınacağımız zaman bir çocuk yapmamı öğütledi. Çocucuğun doğum yeri hanesinde Belçika yazmasının ne önemi olacak hiç bilmiyordum o zamanlar. Amerika gibi toprak esas alınmıyor burada. Çifte vatandaşlık falan hakkı yok yani. Ne çocuğa ne bana bir faydası olmaz diye düşünmüştüm. Ayrıca söylemesi kolay, burada tek başıma ne arkadaşlarım ne annelerim, kimsem yokken, kocam bütün gün işteyken hamile olmam demek bendeki bastırılmış psikopat genleri ortaya çıkarmaya yeterdi de artardı bile. Geçen aya kadar bu konuda hiç bir şüphem yoktu. Ta ki eşimin iş nedeniyle tanıştığı Türk arkadaşı E., eşi F. ve dünya tatlısı bebişleri Y. hayatıma girene kadar...

E ve F bizim gibi kısa dönemli bir değişim programı ile Brüksel'e gelmiş, sonra E burada başka bir iş bulmuş ve kalmaya karar vermişler. F de tam iş arama sürecini hızlandırıp teklifleri kabul edeceği sırada hamile olduğunu öğrenmiş! Kısa süreli iş hayatını bir kenara bırakıp full-time anneliğe başlamış çünkü doğum izni mevzuları bizdekinden çok daha komplike burada.

Beni dehşete düşüren yalnız bebek bekleme süreci o kadar da sıkıntılı geçmemiş. Kimse karışmamış, akıl vermemiş, canı ne istiyorsa onu yapmış F. Sadece buradaki doktorunu dinlemiş. Arada başı sıkışınca ulaşmak istediği kişiler bir Skype mesafesindeymiş çünkü...

Doğum öncesi ve sonrasını E kocama anlatmış bir öğle yemeği sırasında, o da gelip bana anlattı. Sanki bu hikayeyi dinlemeyi bekliyormuşum gibi kafamda varolan bazı soru işaretleri cevaplarını nasıl buldu, taşlar yerine nasıl oturdu hayret ettim!

Soru: Belçika'da bebekler yaz-kış nasıl tişörtle dolaşabilir, genç kızlar mini etek ve ince çorapla kışı nasıl geçirir, ben kasım ayında en kalın kaz tüyü paltomla donarken Belçikalılar pardesüyle nasıl dolaşır?

Cevap: Doğum anında gizli... Kesinlikle sezeryan yok (tıbbi olarak mecbur kalmadıkça ki bizde tüm doktorlar nedense tıbbi olarak mecbur kalıyor sezeryana!!) Normal doğum anında göbek bağını babaya kestirip, bebeği çıplak olarak annenin çıplak tenine yatırıyorlar! Bebeğin ilk aldığı koku anne kokusu oluyor böylece ve hem tenini hem kokusunu tanıyıp rahatlıyor(muş) bebek. Kesinlikle kundaklamak, sarıp sarmalamak falan yok.

Hastaneden çıktıktan sonra eve bir doktor ve bir hemşire gelip bebeğin yatacağı odaya bakıyorlarmış. 18 derecenin üzerine çıkmayacak ev demişler! Zavallı F aralıkta doğum yaptığı için kışı kat kat hırkayla geçirmiş evde. Biz olsak çocuğa yelekler giydirir üstüne battaniyeler serer üşümesin diye sarıp sarmalarız. Oysaki çocuğu sıcağa hiç alıştırmayınca üşüme problemi de ortadan kalkıyormuş!

Soru: Neden Türk çocukları hiperaktivitede tavan yaparken, Belçikalı annelerin çocukları sakin sakin pusetlerinde oturur, anne alışveriş yaparken boncuk boncuk etrafa bakıp gülücüklre saçar?

Cevap: Genler kadar eğitimle de alakalı... Çocuk doğduğu andan itibaren spor, yuva vs gibi bir çok aktiviteyle sarılıp sarmalanıyor. 6 aylık bebeklere yüzme kursu verildiğini duyunca şok oldum! Daha yürüyemeyen bıngıl bacakları ördek gibi çırpa çırpa yüzüyorlar :)

Sanırım bizde yuvaya bezden kurtulmadan başlayamıyor çocuklar. Belki özel yuvalarda istisnalar vardır. Belçika'da ise anne işe dönebilsin diye çok erken yaşta almaya başlıyorlar çocukları. Çocuklar anne-baba sevgisinden yoksun, bakıcı elinde büyüdüğü için mutsuz mu oluyor? Aksine, daha o yaşlarda sosyalleşmeye başlıyor, hayatla ilgili deneyimler ediniyor, ailesi dışında da bir birey haline geliyor. Bir de burada çok önem verilen trafik, çevre, doğa vs eğitimlerini alıyor. O yüzden trafik yoğun ama kaotik değil, geri dönüşüm konusunda 7'den 70'e herkez çok bilinçli... Başka bir boyutta yaşıyorlar yani!

Soru: Tüm bu masraflar özel sağlık sigortası olmadan nasıl karşılanır?

Cevap: Sosyal devlet... Doğum ücretsiz, hastane tüm hizmetler karşılığında beş kuruş almıyor, bebeğin olduğu için yıllık vergi indirimi var, spor salonları nerdeyse Hillside kalitesinde olmasına rağmen Belediyelerin (Commune) yönetiminde olduğu için fiyatlar şaka gibi...

Daha pek çok soru, pek çok cevap var aslında... Buraya gelmişken bebek yapmadığıma pişman mıyım (?), henüz erken olduğunu düşündüğüm için değilim. Ama yapsaymışız avantajları çok olurmuş, bu da bir gerçek... Şimdilik Y. ve çevremdeki başka bebeklerle 0-2 yaş stajımı yapıyorum, bol bol anne blogları okuyorum, internette geziyorum, kocamı ve kendimi gözlemliyorum. İlerde bakalım biz neler yaşayacağız...

Dolduramadığım Boşluklar

2009-09-14T06:57:00.000-07:00

"Elimde olsa zamanı şu anda durdururdum!"

Son iki senedir aynı şeyi düşünüyorum. Zaman dursa, daha fazla büyümesem, yaşlanmasam, saçlarım beyazlamasa...

Hayır hayır, yaşlanmak falan değil derdim aslında.

Birer birer gidiyorlar...

Ben yaş aldıkça onlar tünelin ucundaki ışığı görmeye daha çok yaklaşıyorlar...

Oysa ki daha yeni gelmiştik!?!? Daha yeni evlendim, en güzel yıllarımın daha başındayım... Onlarla paylaşacağım o kadar çok şey var ki hala! Nereye???

"Emine Halayı kaybettik" yazdı kardeşim bir chat ekranına... Öyle baktım boş boş, bomboş...

Babamın halasıydı, 3-5 yılda bir ya görürdük ya görmezdik... Tam bir Anadolu kadını! Genç yaşta eşini kaybetmiş ama 3 erkek çocuk yetiştirmiş, torun çocukları görmüş, dağ gibi bir kadın... Saflığın eşanlamlısı...

Hani bazı yaşlı kadınlar vardır şeker gibi, lokum gibidir, insanın sarılıp, yumuşaklığına gömülesi gelir. Öyle şeker bir kadındı Emine Hala... Ölümü hiç yakıştıramayacağın türden... Onunla ilgili anılarım hep gülüşmelere vesile...

Çok hastaydı son zamanlarda... Allah yanına alıp acısını dindirdi diye kendimizi avutuyoruz... Yine de gittiğine inanmak zor...

Işıklar içinde, huzur içinde yat Eminoş...

İstanbul'da Yaprak Dökümü

2009-09-10T02:03:00.000-07:00

Yaprak Dökümü izleyenler bilir, hani Ali Rıza Bey'in klasik bir cümlesi var: "Artık hiç bir şeye şaşırmayacağım diyorum ama yine de şaşırıyorum..."

Dün sabah bilgisayarı açıp gazete ve bloglardan önce facebook'a baktım. Arkadaşlarım birer birer "İkitelli sular altında" "Basın-Ekspres'te mahsur kaldım" "Zavallı güzel şehrim" falan türünden mesajlar yazmaya başlayınca "noluyo yahu" diyip hurriyet.com.tr'ye zıpladım. Daha sayfa açılır açılmaz ağzım açık kaldı... Hani "artık bu ülkede olan hiç bir şeye şaşırmayacağım" diyip de her seferinde "nasssııı yaaaa" diye bağırdığım gibi... Son gördüğümde şehrin en işlek yolları olan E-5 ve TEM bildiğin nehir olmuş, minibüsler takalar gibi sallana sallana yüzüyor, zodyak botlar geziyor... Nasssııı yaaaaa????

Aslında çok basit bir açıklaması var. 500 yıl önce Mimar Sinan'ın yaptığı köprüye bakın, bir de 50 yıl içinde yapılan ve şu anda sular altında olan köprülere... En güzel cevabı tarih zaten veriyor...

Saçma sapan açıklamalar yapan belediye başkanı ve başbakana sinirlendiğim bir sırada kocam dedi ki: "Sadece onlarla ilgili değil, bazı şeylerin düzeltilmesini halk istemiyor önce. Belediye izin vermese bir daha seçilemeyeceğini bildiği için mecbur veriyor. Daha önce de böyle oldu. Önce halkın bilinçli olması gerekiyor..." Düşününce ona da hak verdim. Ama gene dönüp dolaşıp eğitime dayanıyor konu. Eğitim sisteminin hali zaten içler acısı...

Belçika'da 10 aydır yaşıyoruz. 10 ayda gördüğümüz yağmurlu gün sayısı güneşli gün sayısının 3 katı. Hayatımda gördüğüm en büyük fırtınayı da burada gördüm ben... Ama daha 1 kere bile sokaklarda su biriktiğini görmedim.

Baharda her yere laleler diktiler, 10 gün ömrü olan laleler... Fırtına geldi, hepsinin yapraklarını kopardı götürdü, ama insanları sel yutmadı... Keşke biz de lalelerden önce ağaç dikseydik, altyapıyı güçlendirseydik... Altımız bu kadar boz bulanıkken üstümüzde binbir renk lalelere ihtiyacımız var mıydı gerçekten??

Hafta Sonu Aksiyonları

2009-09-04T04:37:00.000-07:00

Eylül geldi, yağmur geldi, yorgan çıktı, polar battaniye açıldı, çorap giyildi... Kocamın yüzüne en acıklı köpek yavrusu bakışlarımla bakıp "yaz bitiyor, 2009 bitiyor, Belçika maceramız bitiyor, 28 yaşım bitiyor" diye sızım sızım sızlansam da yapacak bir şey yok. Yapılacak tek şey güneşli günlerin tadını çıkarıp kalan 4 ayı maksimum verimlilikle değerlendirmek...

Bu sebeple her pazar kurtlanıp "hadi bir şeyler yapalım" diye dürtüyorum zavallı kocamı. Sanki çocuk benim gibi her gün evde. Beni mutlu edecek diye şöyle bir pazar günü pijamasını çıkarmadan, ayaklarını uzatıp dinlenmiyor evinde. Habire yollarda garibim... Çünkü biliyor ki arabada en bülbül sesiyle ve mutlulukla şakıyan karısı, her ne kadar miskin bir kedi gibi polar battaniye altında mayışmayı sevse de, akşama doğru somur somur somurtup "bugün de bişi yapmadık, bomboş geçti" diye kafasına kakacaktır o pazar gününü.

Hazır aylardan ağustos, havalardan güneşliyken başının etini yiyip Düsseldorf'un ertesi günü bisiklete binmeye ikna ettim kocamı. Hem de 5 km mesafedeki Tervuren Gölü'ne kadar, hem de Tervuren ormanlarının içindeki bisiklet yollarından, hem de kısmen yokuş yukarı... :)

Buralarda öyle güzel parklar, mesire yerleri var ki... İster bisikletinle gel, ister arabanla, ister yürüyerek... İster koş, ister çimenlere yat, ister köpeğini gezdir, ister boş boş etrafa bak...

Kimse kimseyi rahatsız etmeden, taşkınlık yapmadan, etrafı kirletmeden, doğanın, oksijenin, yazın tadını çıkarıyorlar... Ne zaman böyle bir parka gitsek içimde sırasıyla şu şekilde monologlar ve bunlara bağlı duygular uçuşuyor:

Hayranlık: Ayy parkın güzelliğine bak, göl var, ördekler, kuğular var, ağaçlar ne kadar büyük...

Gıpta: Keşke bizde de böyle parklar olsa, h.sonu kendimizi atıp kafayı boşaltacak bir yerimiz yok...

Haset (isyankar olanından): Neden yok peki ama neden neden neden???? NEDEN onların var da bizim yok??? Bizim neyimiz eksik??

Nefret (Irkçı olanından): Burada doğdukları için ne kadar şanslılar, bizim suçumuz ne!? Uyuz Avrupalılar, biz daha akıllıyız aslında sizden ama sizde para çok! Para bizde olsa ne biçim parklarımız olurdu! HIH!!!...

Eziklik: Adamlar iyi eğitimli tabi, mallarına, çevrelerine nasıl bakacaklarını iyi biliyorlar. Bizde olsa mangalcı kaynardı bu park. Her taraf leş gibi olurdu. Hem görüntü kirliliği hem kafa... Çok ilerdeler bizden çoookkk... :(

Kabulleniş: Amaan napalım, biz de buralara geldikçe keyfini çıkarmaya çalışırız. Ben de şanslıyım sonuçta yani bugün burda olduğum için. Hadi bakalım asıl pedallara, çek içine temiz havayı... ooohhh.. :))

Bu pasif-agresif sendromu her hafta sonu yaşayıp sonunda Nirvana'ya ulaşabiliyorum... Sanırım bir çeşit meditasyon yöntemi geliştirdim. Ritüel tamamlandıktan sonra çok mutlu hissediyorum kendimi çünkü!

Sonraki hafta sonu (geçen haftasonuna tekabül eden) aklımda Belçika'nın dağlık bölgelerine gidip Rail Bike yapmak vardı. Ama sabah kalkıp havayı şahane görünce zavallı kocamı dürtüp "hadi kalk kayaking yapmaya gidelim" dedim! Çünkü eylülün geldiğini biliyordum ve gelirken yağmuru getireceğini hissediyordum...

Kocam kısa süren şokun ardından peki dedi. Sonra ben klasik boğazlama yöntemimi kullanarak "ama bak emin misin? istemiyorsan söyle bak gerçekten, evde de oturabiliriz bugün hani yorgunsan falan! sonra orda yok yoruldum, yok neden geldik, yok hiç dinlenemedim bu hafta sonu diye söylenme ama bak..." Kendimden nefret ettirene kadar bu soruları sorup, ikna olana kadar "ya tamam gidelim işte, ben de istiyorum" cümlesini söylettikten sonra hızlıca mayolarımızı giydik, sırt çantamızı hazırladık ve Dinant'a doğru yola çıktık...

Dinant'a geçen Christmas'ta Belçika gezisi yaptığımız sırada gelmiş ve sevmiştik. İçinden nehir geçen bir başka Avrupa şehri olmakla birlikte sarp dağlara sırtını yaslamış, enteresan bir şehirdi. Yine aynı gezi sırasında nehirde kano yapmaya kayaking dediklerini öğrenmiştik. Rafting değil ama, kano...

Doğru dürüst denizi ve kayak yapacak dağı olmayan Belçikalıların tek eğlencesi bu kayaking aktivitesi olsa gerek ki, nehir tıklım tıklımdı...

Çocuğunu, torununu, köpeğini kapan gelmiş, hoşça vakit geçiriyordu...

Nehir çok derin olmadığı için zaman zaman karaya otursak da antrenmansız kollarımız için yorucu, gözlerimiz için dinlendirici, ruhlarımız için eğlenceli bir aktivite olduğuna karar verdik.

Sadece çok kalabalık olduğu için çarpışan otolar gibi birbirimize toslayıp durduk ve taşkınlık yapanlara biraz uyuz olduk. Bunun dışında arada durup muzlarımızı yedik, Venedik'te olduğumuzu hayal edip gondolculuk oynadık, küçük barajlardan aşağı düşerken heyecan yaptık... Kocam da biraz yorulmak dışında şikayet etmedi. Sanırım o da eğlendi...

Bu yazıyla da kocama olan derin sevgi ve şükranlarımı iletmiş, bir bakıma da günah çıkartmış olayım... Bana katlandığın için I love you kocacımmm :))

The City D

2009-09-02T01:52:00.000-07:00

"Belçika'da güneşi gördün mü gezeceksin" mantığıyla kendimizi ağustosta da yollara vurduk. 2 saat mesafede bulunan Düsseldorf'a ne zamandır gidesimiz vardı da denk gelmemişti bir türlü. Arkadaşımız Nazlı'yı da alıp 3 Türk çıktık yola, çantalarımızda muzlarımız ve simit-kaşar "tadında" krakerlerimizle...

Dusseldorf'a yerel gazeteciler "The City D" derlermiş. Karizmatik olsun diye midir nedir bilemedik... Kendisi Almanya'nın moda başkentiymiş ve Jill Sander, Wolfgang Joop gibi isimlerle anılırmış.

Şehir denize kıyısı olmayan hemen hemen tüm Avrupa şehirlerinde olduğu gibi bir nehir boyuna kurulmuş. Nehri taşımacılık, turizm, spor vs gibi her alanda dibine kadar sömüren halk Dusseldorf diğerlerinden farklı olsun demiş olacak ki postmodern mimarinin kalesi olmuş şehir. Kıyı boyunca birbirinden acayip binaları seyretmek özellikle yaz aylarında pek keyifli. Elimize dondurmalarımızı alıp bi bankta oturduk ve mimarın bunları çizerkenki ruh halini anlamaya çalıştık.

Bizim gittiğimiz gün şehirde festivalimsi bir etkinlik vardı. Zaten nereye gidersek gidelim köyünden kasabasına her yerde bir aksiyonla karşılaştık yaz boyu. Açık havayı bizden daha verimli kullandıkları bir gerçek...

Bu festival kapsamında nehir boyuna açılan minik tezgahların / dükkanların yanısıra ilginç kaynaşma - tanışma aktiviteleri de vardı. Örneğin İtfaiye tüm araçlarıyla meydanlardan birine bir sergi açmış, hizmetlerini tanıtıyor, halkla kaynaşıyordu. Bizim itfaiyenin Taksim ya da Eminönü meydanında aktivite yaptığını hayal edip güldüm kendi kendime. Bizde devlet kurumları ne kadar soyutlanırsa halktan o kadar iyi... Oysaki Avrupa hala sosyal devlet mantığını yaşatıyor ve halkına saygı duyuyor. Kat edeceğimiz ne çok mesafe var, yazık bize...

Başka bir alanda bu açık lüks otomobil galerisine denk geldik. Kırmızı döşemelere bayıldım...

Kocamdan aşağıdaki motoru görünen kırmızı Ferrari'yi istedim, bakalım, kısmet... :)

Nehir boylarında dolanıp dururken acıktık ve kendimizi mis gibi balık kokularının içinde bulduk. Yanına da birer Alman birası patlattık ama adını hatırlamıyorum şimdi... (Ramazandan önceydi babacım, yaramazlık yapmadık, merak etme :) )

Göbekleri şişirdikten sonra manzara uğruna Televizyon kulesine çıkalım dedik. Hakikaten de bir şehre yukarıdan bakmak başka. Ren Nehri'nin yayıla yayıla Dusseldorf'a nasıl can verdiğini görmek çok güzeldi.

Modern mimariye bayılsam da bu eski binaların estetikliği, şirinliği ve zarifliği, romantik yanımı hep cezbetmiştir. Bir de yıllara meydan okuyan sağlamlığı sanırım... Bu görülen sarmaşık delisi bina Belediye...

Bir parkta oturup güzel havanın tadını çıkarırken kocaman kocamla minyon Nazlı'nın aynı marka, aynı model ayakkabı giymiş olduğunu farkedip insan anatomisinin çeşitliliğine güldük...

Kendi adıma Dusseldorf'u beğendim. Birbirine çok benzeyen bir çok Avrupa şehrinden sonra iyi geldi. Her ne kadar moda merkezi oluşundan faydalanamamış olsam da genel havasından belli olan zenginliğini solumak hoşuma gitti.

Üzgün Yurdum, Güzel Yurdum!

2009-08-26T02:25:00.000-07:00

İçim daralıyor... Sabah kalkıp bilgisayarı açıp günün gazetelerine ulaşana kadar geçen sürede dualar ediyorum, "N'olur yine acayip bişeyler olmuş olmasın, n'olur bi kerecik de sadece güzel haberler okuyayım"... Ne mümkün...

Ülke sınırlarından çıktığımdan beri daha bir meraklı oldum gazetelere. Eskiden oturup saatlerce köşe yazarlarını falan okumazdım. Şimdi sadece hurriyet.com.tr'yi öglene kadar zor bitiriyorum. Özellikle köşe yazarlarını okuyunca boğazıma oturan yumruyu tarif etmem çok zor. Dışardan bakınca o kadar acınacak haldeyiz ki... Memleketin dört bir tarafından birileri tutmuş çekiştiriyor. Sürekli kavga gürültü, yapıcı öneriler yerine yıkıcı tezler, iftiralar, hakaretler... Demeçlerinden başka bir ülkede (muhtemelen kendi hayal dünyasında) yaşadığını düşündüğüm bir başbakan, her biri bir başka dert meclis üyeleri, birbirinden beter muhalefet partileri, nereye döneceğini bilemeyen bir ordu, şaibeli bir yargı... Kaç kere oturup hüngür hüngür ağladığımı bilirim bilgisayar başında...

10 senedir eğitim veren bir okulu yıkmışlar! Hayretler içinde kaldım görünce! Okul yıkılır mı yahu?? Ceza kes, mahkemelerde süründür ama neden yıkıyorsun? Üstelik mahkemesi sürerken... Çok merak ettim, o arazinin üstüne cami dikilmiş olsa cuma aksamı 17:00'de mi gönderilirdi yıkım tebligatı? Ya da hiç düşünülür müydü yıkılma ihtimali? Pes dedim, insaf dedim... İstanbul'un dağı taşı gecekondu iken, ihtilaflı onlarca arazi, yüzlerce bina varken sen kalk okul yık! Aklım almıyor...

Benim verdiğime benzer tepkileri dün Rauf Tamer ve bugün kendisinden pek hazzetmediğim Ahmet Hakan da vermiş. Eminim başkaları da yazmıştır. Bir de Yalçın Bayer'in bugünkü köşesinde bahsettiği Tevhid-i Tedrisat kanununun bugün ne hale geldiğini anlatan bir yazı var ki "nerelere gideyim" dedirtiyor insana...

Memlekete geri dönmek kadar bu dünyaya çocuk getirmek konusunda da endişelerim var! Ya bir gün okulu yıkılan bir çocuk annesi olursam ve bu travmayı atlatabilmesi için önce kendim psikolojik destek almak zorunda kalırsam diye korkuyorum... Babama "geri dönmesek mi" diye sorduğumda "gel, gel beraber savaşırız" diyor. Kiminle savaşacağız, kime karşı? Kazansak ne olacak, kaybetsek ne? Muhtemelen kazananı olmayan ama herkesin kaybedeceği bir savaşa girdik, çıkamıyoruz... İçim daralıyor demiş miydim???

Ataol Behramoğlu da şöyle demiş:

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Harlı bir ateş gibi derinde yanan
Haramilerin elinde bulunan...

ne güzel demiş...

Yağmurun Renkleri

2009-08-25T03:09:00.000-07:00

Her kötü şeyin arkasında iyi bir şeylerin beklediğine inanırım. Hayatım boyunca ne zaman bir kapı kapandıysa yüzüme, arkamı dönüp baktığımda açılmaya başlayan yeni bir kapıyla karşılaştım. Fırtınaların arkasından hep güneş gösterdi yüzünü, gökkuşağı eşlik etti yeni yürüdüğüm yolda... Kendimi inandırdım, üst üste kaç felaket gelirse gelsin, bir yerde kırılacak bu zincir ve güzel şeyler gelecek başıma... Bu şekilde sabretmeyi öğrendim. Böylece dayanabildim talihsizliklere, mutsuzluklara...

Dün haksızlık ettim sana yağmur... Tek eğlencem elimden alınmış gibi hissetmiştim. Ama sen yine de beni ödüllendirdin! Arkanda dünyanın en güzel renklerini bırakarak, kocama sarılıp bu muhteşem güzelliği doya doya seyretmemiz için usul usul yağmaya devam ettin. Hiç bu kadar net, bu kadar yakın, bu kadar büyük, bu kadar bütün görmemiştik bir gökkuşağını! Bizi mahçup ettin...

Bu çok özel anı paylaşmamızı sağladığın için teşekkür ederim sana yağmur... Bir daha kızmayacağım sana, çünkü arkanda neler getirdiğini ve sabırlı olursam benimle cömertçe paylaşacağını artık biliyorum...

Ama! Amaa!!

2009-08-24T09:09:00.000-07:00

Hiç huyu olmadığı halde günlerdir 32 derece sınırlarına tırmanıp havale geçirmeme sebep olmuşken,

Bütün gün evin içinde sahile vurmuş deniz anası kıvamında mayışık yatmışken,

Günün en sevdiğim saati (nihayet) yaklaşmışken,

Tam da kocam eve gelecekken,

Beni alıp alışverişlere götürecekken...

Yapılır mı bana bu???

Seviyorum...

2009-08-20T07:37:00.000-07:00

* Balkonuma kira ödemeden gecekondusunu diken, hatta arada kaçak kat çıkan örümceklerin sabah güneşinde parlayan yuvalarını...

*Brüksel'in bir görünüp bir kaybolan güneşinden faydalanırken kitap okuyup armut yemeyi...

* Belçika'nın en önemli müzelerinden Comic Strip Museum'dan aldığımız Calimero ve Red Kit anahtarlıklarımızı...

* Yaptığımız binlerce kilometreyi hatırlatması için her duraktan almaya çalıştığımız magnetlerimizin küçücük buzdolabımın kapağını doldurmasını...

* Christmas market'lerden aldığımız tombul göbekli Noel Babişlerimizi...

* Akşamları beyimle bir yandan yemek yerken bir yandan Scrubs, Friends gibi bayıldığımız dizileri izlemeyi...

o kadar seviyorum ki tarif edemem :))

Alışveriş ve Pazar Filesi

2009-08-19T01:35:00.000-07:00

Az önce alışverişten geldim. Brüksel'de hava 30 derece! Bir nevi kendi rekorunu kırdı diyebiliriz. Havanın güzelliğini fırsat bildim ve bisikletime atlayıp gittim markete... Arkamda sepetim...

Ben ki çevreci geçinirim, nasıl kaçırmışım, nasıl kendim akıl edememişim şaştım kaldım... Blog dünyasında çok başarılı ve önemli bir kampanya yakaladım. Pazar Filesi kampanyası!

Her geçen gün neslimizi yok etmek için nasıl çaba sarfettiğimizi, çocuklarımıza leş gibi bir dünya bırakacağımızı ve bizim pisliğimizi temizleme görevini onlara yıkacağımızı farkeden, buna dertlenen, bir şey yapmalı diyen insanlar bir araya gelmiş...

Naylon poşetlerin çevreyi katlettiğini anlatmış ve yapılması gerekenin çok basit olduğundan bahsetmiş: Annelerimizin pazar filesine dönüş! Pazar filesi uygun değilse Carrefour, Ikea gibi büyük marketler kendi ürettikleri alışveriş çantalarını çok uygun fiyatlara satıyorlar... Çok havalı tasarım çantalar bile bulmak mümkün! Bir kere alınca 1 yıl boyunca poşet kullanmaya gerek yok!

Ben Brüksel'de bizim uyguladığımız geri dönüşüm sisteminden bahsettim sitede. Siz de girin, okuyun, inceleyin, hoşunuza giden file ya da çantayı seçin, hayatınızın bir parçası haline getirin... Hatta kendi uygulamanızı gönderin site yetkilisine, sizin çantalarınız da yayınlansın! Geç kalmadan çocuklarımızın geleceğini kurtaralım... Pazar Filesi için tık tık!

7.2

2009-08-17T02:12:00.000-07:00

10 sene önce bu saatlerde... Çocukluğumun, ilk gençliğimin ayak izlerinin silindiğini, 7.2 şiddetinde bir sarsıntıya dayanamayıp asfalttaki çatlaklara yenik düştüğünü henüz bilmiyordum. Yalova'da yazlığımızın otoparkında oturmuş şaşkın kedi yavruları gibi birbirimize bakıyorduk, nereye, kime gideceğimizi bilmeden...

10 sene önce Temmuz ayında kendi kendime hayatımda yeni bir sayfanın açıldığına inanıyordum. Liseyi yeni bitirmiştim. Sistem değiştiği için tek basamaklı ÖSS'ye ilk biz girmiştik. Bir de üstüne sorular çalınmış, strese stres eklenmişti. Sınavdan çıkıp doğruca yazlığa atmıştım kendimi "bana bu yaz kimse dokunmasın, sonuçlar açıklanana kadar Yalova'dayım" demiştim. Sonra ilkokuldan beri gittiğim yazlıkta bizden daha eski bir site sakini olmasına rağmen nasıl olmuşsa tanışmadığım çok yakışıklı, çok zeki, çok espirili bir çocukla tanışmıştım. Artık ailemin yanına gitmek hiiç istemiyordum... Yazlıkta dedem, babaannem, halam ve benimle yaşıt kuzenimle birlikte çok mutluydum.

Hani mezuniyet, ÖSS, tercihler gibi şeyleri dünyanın en büyük problemi sandığımız, o çok naif 18 yaşımız var ya, işte o yaşta ayağımızın altındaki zemine bile güvenmememiz gerektiğini öğrendik biz...

Uykumun en tatlı yerinde gözümü açıp karşımdaki duvara yansıyan turuncu ışığı farkettim önce. Arabaların alarm seslerini duydum...O saatte kapkaranlık olması gereken odam aynı anda alarmları çalışan arabaların dörtlüleri nedeniyle ışıl ışıldı! Sonra yatağıma beni yapıştıracak şiddette kuvvetli bir sallantıyla bir öne bir arkaya gidip geldiğimizi hatırlıyorum. Değil kalkmak, yataktan aşağı düşmemek için iki yanına tüm gücümle tutunmak zorunda kalmıştım. Uyku sersemi aklıma ilk gelen şey "Atom bombası attılar bize" oldu! Turuncu ışık falan, çağrışım yaptı herhalde!

Kuzenimin çığlıklarıyla kendime geldim. Adapazarı'nda büyümüş olmama rağmen ufak tefek sarsıntılar dışında hiç şiddetli deprem yaşamamıştım. Kuzenimi sakinleştirmeye, yattığı yerde kalmasını sağlamaya çalıştım: "Tamam, sakin ol bak deprem oluyor, birazdan geçecek, sakin ol, şimdi geçecek, artık bitmesi lazım!!! neden bitmiyor????"

Yaşamayana anlatmak çok zor. Apartman çocuğu olduğumuz için çevremizi saran betonun bizi kardan, yağmurdan, soğuktan, sıcaktan, fırtınadan, selden, her şeyden koruyacağına inanmışız. Bir vuruşta deviremediğimiz için sağlamlığından şüphe etmemişiz hiç... 45 saniye geçip deprem ilk döngüsünü tamamladığında ayağa kalktık. Koridorda halam, dedem ve babaannemle buluştuk. Elektrik yoktu, sular kesikti. Rahmetli dedem asker emeklisi olduğu için hepimizi hizaya sokup emirleri sıraladı. "Herkes sırayla tuvalete girsin, birer bardak su içsin, yerlerde cam kırıkları var dikkat edin, ayağınıza çorap giyin, üstünüze hırka alın. Hemen dışarı çıkıyoruz." Hepimiz evin içinde bir yere dağılıp emirleri uygulamaya başladık. O sırada babaannemin şok geçirdiğinin farkında değildik. Üstümü giyinip su içmek için mutfağa yöneldiğimde tutunmak için elimi duvara değdirdim. Hayatımda bir şeye bu kadar hayret ettiğimi hatırlamıyorum. Duvar sanki ince bir kağıt parçası ya da yaprak gibiydi. Elimin altında dalga dalga titrediğini hissedebiliyordum. Bu kadar güvendiğim betonun beni bu kadar hayalkırıklığına uğratabileceğini hiç düşünmemiştim.

O sırada babaannemin banyodan bir bez alarak yatak odasına yöneldiğini gördüm. "Napıyorsun babaanne?" diye peşinden koşarken o çoktan yere eğilmiş kırılan bir içki şişesini temizlemeye başlamıştı bile.

- Bırak şimdi dışarı çıkmamız lazım hemen

- Ama çok kötü kokuyor!!

O gece babaannemle yaşadığımız trajik-komik diyalogların ilkiydi bu. Yaşadığı şokla bilinci geçici olarak kapanmıştı. Beynin kendini korumak için nasıl bir savunma mekanizması geliştirdiğine hayret edecektim sonraları...

Evden çıkmadan önce son dikkatimi çeken şey balkonumuzun her zamanki ferah manzarasının bir şekilde kapanmış, ağaç gibi dallı budaklı bir karaltının balkonun yarısını kaplamış olduğuydu. Gece karanlığında neler olduğunu henüz anlayamamıştık.

Dışarı çıkıp yarı çıplak insanları gördüğümüzde bizim hazırlığımızın biraz uzun sürdüğünü farkettik. Deprem biteli 8 dakika olmuştu. O sırada otoparka ulaşan otomobil sahipleri arabalarının radyolarını açmaya başlamışlardı. Babaannemin kolunda onu güvenli bir yere doğru çekiştirirken açılan radyolardan ilk duyduğum haberle sarsıldım: "Adapazarı yerle bir oldu sayın dinleyiciler" Annem, babam ve kardeşim Adapazarı'ndaydı...

Deprem sadece bizim evi sarstı zannediyor insan. Özellikle bu derece büyük bir depremin kollarının nerelere ulaşabileceğini hiç tahmin edemedik. O zamanlar cep telefonu bir tek babamda var, altımızda arabamız yok, eve zaten giremiyoruz. Oturup kedi yavruları gibi birbirimize bakmaya başlamamız o ana denk geliyor!

Kafamda yüzlerce düşünce şimşekleri çakıyor: Annemler iyi mi, nasıl ulaşacağız birbirimize, karşı binayı göremiyorum, acaba erkek arkadaşım iyi mi, Adapazarı'ndaki arkadaşlarım iyi mi, çok kayıp var mı, burada yıkılan ev var mı acaba...

Yakın çevremi kapsayan sorularım ilk şoku atlatan insanların sesleriyle cevap bulmaya başladı. Dedem asker soğukkanlığıyla elleri arkasında yan taraftaki bloklara doğru ilerlerken o tarafta bir terslik olduğunu hissettim. Neler olduğunu görmek için peşinden gidince gördüklerime inanamadım. Yanımızdaki 5 katlı blok artık benim boyumdaydı! Balkonlarının üstüste oturduğunu görebiliyordum. Çatısı sol tarafa doğru yatarak kırıldığı için bizim bloğa çarpmıştı. Demek ki evden çıkmadan gördüğüm ve ağaca benzettiğim şey bizim balkona giren çatıydı!

Sonra tüylerimi diken diken eden bir ses duydum. Betonun içinden yardım isteyen insan sesleri geliyordu! Dedem yıkıntıya yaklaşıp içerdekilerle konuşmaya başladı. Diğer insanlar alet edevat hiç bir şey olmadığı için elleriyle ufalanan çatıyı, duvarları oynatmaya, içerdekilere ulaşmaya çalışıyorlardı. O andaki çaresizlik, acizlik ve isyan duygusunu anlatabilmek imkansız. Odanızın duvarını bütün gücünüzle itip yan odaya geçmeyi deneyin. İşte öyle bir his...

Gün ağarmaya başladığında babaannemi halama emanet edip erkek arkadaşımı bulmaya gittim. Onların oturduğu blokların sağlam olduğunu öğrendiğim için o ana kadar bizimkileri bırakıp gitmemiştim. Sitede yürüdükçe felaketin boyutlarını gördüm, dehşete kapıldım. Sadece yanımızdaki blok değil bizim göremediğimiz arka taraftaki bloklardan bazıları da yıkılmıştı.

Onu bloklarının ön tarafında otururken buldum. Ailesi İstanbul'daydı ve o da haber alamamıştı. Birbirimize sarılıp ağladık. Daha çok yeni olan birlikteliğimiz bu felaketle pekişti, güçlendi.

O gün benimle yaşıt sınıf arkadaşlarımı kaybettim, ailelerine ÖSS sonuçları gitti...

Aile dostlarımızı kaybettik,

Uzaktan tanıyıp konuşma fırsatım olmayan bir sürü insanı kaybettik,

Hiç tanımadığım, belki tanısam iyi arkadaş olacağım insanları kaybettik...

Bir de Yalova'da geçen çocukluğumun yazlarını, Adapazarı'nda geçen çocukluğumu ve ilk gençliğimi kaybettim. Ayak izlerim toprağa gömüldü, gitti. Benim tanımadığım, caddelerinde yürümediğim, kafelerinde oturmadığım bir şehir oldu Adapazarı.

Yalova ise yıllar sonra yeniden yazlığım oldu. O yaz tanışıp felaketi birlikte yaşadığım yakışıklı çocuk kocam oldu. Dün gece 10 sene önceye gittik birlikte. Aklımıza çok kötü resimler, çok acı hikayeler geldi. Kaybettiklerimizi andık, sessiz birer dua okuduk ruhlarına, huzurla uyusunlar diye...

Kimse yaşamasın bir daha ama o kapanmayacak yaraları yaşayan bilir ancak...

Fotoğraf: http://www.ntvmsnbc.com/id/24991971/

Son Durak: Paris

2009-08-13T02:59:00.000-07:00

14 Temmuz Fransa'nın Cumhuriyet Bayramı sayılıyor. 1789 Fransız İhtilali kapsamında meşhur Bastille Hapishanesi'nin ele geçirilip yıkılışı ve ilk cumhuriyetin temellerinin atılmasını simgelediği için ulusal bayram anlamına gelen Fête Nationale olarak anılıyor. Her yıl 14 Temmuz'da Eyfel kulesinden atılan havai fişek gösterileriyle meşhur! Kaçırır mıyım? Kaçırmadım :) Ama bu sene salıya denk geldiği için nasıl bir kılıf uydursam da kocamı izin almaya ikna etsem planları içindeyken tatilin ucunu bağlamak aklıma geldi :)

Nice'ten direkt Brüksel 14 saat civarı tutacağı için arada mola verip 1 gece yatmamız gerektiğini, Paris'in en iyi alternatif olduğunu ve tesadüfe de bakın ki (!) o tarihlerde de Fête Nationale kutlamalarının olduğunu güzelce kocama izah edip seyahat planını ona göre hazırladım. O yüzden 4 temmuzda tatile çıktık, gezdik, gezdik ve 13 temmuzda Nice'ten 9 saatte Paris'e ulaştık! 10 gündür yollarda olduğumuz ve bir gün önce de 1000 kilometre kadar yol geldiğimiz için sabah erken kalkamadık ve Champs Elysees (Türkçesi Şanzelize)'deki geçit törenlerine yetişemedik. Ama paralel sokaklarda karargahlarına doğru yola çıkmak üzere bekleyen askeri araç ve tankları inceleme fırsatı bulduk.

Kocam küçük bir çocuk sevinciyle tek tek zırhlıların, uçaksavarların ve tankların önünde fotoğraf çektirdi :) Fransız ordusundan hevesimizi alınca karnımızı doyurup bisiklet kiraladık ve şehrin daha önce görmediğimiz yerlerine doğru pedal çevirdik. New York'taki Özgürlük Anıtı'nın Paris'teki 3 kopyasından birini görmek üzere Île des Cygnes'e (Seine nehri üzerindeki küçük bir adacık) yöneldik.

Orjinal anıtın 1886'da Fransızlar tarafından A.B.D'ye hediye edildiğini bilmediğimiz gibi tasarımının da Eyfel kulesinin miması olan Gustav Eiffel'e ait olduğunu bilmiyorduk. Öğrenmiş olduk :)

Ardından Lüksemburg bahçelerini gezdik, havuzunda kayık yüzdürenleri seyrettik. Birer çikolatalı krep yedik, mutlu olduk!

Saat 5 civarı bisikletlerimizi teslim edip Eyfel'e ulaştık ki ne görelim. 700.000 ila 1 milyon arası insan Eyfel'in önündeki çimenlere yayılmış, kimi piknik yapıyor, kimi kağıt oynuyor, kimi uyuyor... Yer bulmak imkansız! Epeyce dolandıktan sonra kendimizi Seine nehrinin karşı kıyısına atıp nehir kenarında Eyfel'i rahat görebileceğimiz bir yere konuçlandık. Kafama takmıştım, 25 dakikalık gösteriyi saniye kaçırmadan video'ya alacaktım. O kalabalıkta bunu yapmak imkansız olduğu için daha tenha olacağını umduğumuz nehir kıyısına gittik. Orada bile kıyı şeridinin kapılmış olduğunu görüp biraz bozulduk ama sonra kaldırıma çöküp beklemeye başladık.

Havanın kararmaya başlaması saat 9:30'u buldu. Ama sonrası muhteşemdi...

İtiraf ediyorum, havai fişeklere bayılıyorum! Babam Boğaz'daki düğünlerde atılan havai fişeklere kızıp "kro" bulsa da, havaya ve havadaki masum kuşlara zarar verdiğini bilsem de seviyorum napiimm... Kendi düğünümde de çok istemiştim atılmasını ama babam, kocam, herkes karşı çıkınca sesimi çıkaramadım. Haklı olsalar da seviyorum... "bir daha dünyaya gelsem havai fişek olmak isterim" şeklinde saçma bir cümleye bile sahibim :))

Özetle o akşam gözümü havai fişeğe doyurdum :) Hatta bir hafta sonra da Brüksel'de vardı havai fişek gösterisi, ona tenezzül edip gitmedim bile! Eyfel'deki şovdan sonra beni ancak Boğaz'daki 29 Ekim fişekleri keser. Ya da belki Sidney'de bir yılbaşı :)))

Tatil!!!

2009-08-06T07:44:00.000-07:00

Tatildeyken sürekli aklımda dolaşan bir soru vardı: "Ben bu tatili blogda nasıl anlatacağım?!" 11 günde onlarca şehir, yüzlerce kilometre... Oturup gün gün anlatacak ne halim var, ne sabrım. Okuyacak olanları da bayıltma ihtimalini düşünerek sadece özet olarak izlediğimiz route hakkında bilgi verip, tatil top 10 listemi yazmaya karar verdim.

Toplamda 11 günde 3700 km yaptık. Gün gün gezdiğimiz yerler aşağıda. En sondaki kalın harfli olanlar da konakladığımız şehirler. Ders notu gibi oldu ama başka türlü özetlemek mümkün değil...

04.07 – Fransa: Champagne, Epernay, Reims

05.07 – İsviçre: Cenevre

06.07 – İsviçre: Lozan, Lugano / İtalya: Como

07.07 – İtalya: Portofino, Genova

08.07 – İtalya: San Remo / Fransa: Monaco, Nice

09.07 – Nice

10.07 – St. Tropez, Nice

11.07 – Cannes, Monte Carlo, Nice

12.07 – Nice

13.07 – Paris

14.07 – Paris

15 Temmuz’da Brüksel’e döndüğümüzde ikimiz de yorgun fakat mutluyduk. Kocamın 4 gün daha tatili olduğu için kalan günlerimizi evde yatıp tatilin yorgunluğunu atmaya çalışarak geçirdik. İşte deli tatilimizden top 10:

10-Como: Fazla abartılmış, fazla ön plana çıkmış olduğu izlenimini edindim. Tamam doğası, gölü, dağları, renkleri güzel ama özellikle İsviçre’den geliyorsanız İtalya’ya geçtiğinizi hissediyorsunuz. Dandik tekne turu, yeme-içme hizmet kalitesindeki düşüş, bakım-temizlik eksikliği İsviçre’yi aratıyor.

Bizim havadan yana şanssız olduğumuz da bir gerçek. Sabah gözümüzü açıp dışarıyı sular seller götürdüğünü görünce moralimiz epey bozuldu ama biz otelden ayrılıp tekne turuna gelene kadar bulutlar dağılmaya başladı.

Kısa tekne turu 1-1,5 saat, uzun olanları ise 4 saate kadar sürüyor. Biz Portofino için yola çıkacağımızdan kısa turu tercih ettik. Bu yüzden de George Clooney'nin villasını göremedik. Kusura bakma George, bi dahaki sefere artık :)

9-İtalian Riviera: (Bence) Türkiye’nin cennet kıyıları ile kıyas kabul etmez. Portofino, Santa Margherita Ligure, Recco gibi küçük, şirin sahil kasabaları var ama biz gittiğimizde deniz çok dalgalı ve pisti. Belki de biz kötü bir havanın hemen ertesinde oraya vardığımız için çok sevmedik. Bir de Portofino merkezde denize girilmediğini, sadece teknelerin yanaştığı ufacık bir liman olduğunu öğrendiğimde yaşadığım hayal kırıklığı da etkili olabilir. Deniz girmek istiyorsanız Santa Margherita Ligure denenebilir. Biz Genova’da kaldığımız için yol üstünde Sori’de durup denize girdik. Onun dışında denize girmeye değecek kadar temiz ve güzel bir yer bulamadık.

Akşam yemeğini büyük bir liman şehri olan Genova’da yemek yerine gurme bir şehir olduğu iddiasında olan Recco’da yedik. Rose şarap eşliğinde Focaccia al Fromaggio, üstüne de kocaman bi gelato yedin mi, İtalyan Riviera ile işin bitmiş demektir...

8-Champagne: Turumuzun ilk durağı olduğu için taze enerji ve hevesle gittik. Kapadokya’daki şarap turlarını sevenler bir de Epernay’deki şampanya mahzenlerini görmeliler! Mercier'in 18 km, Möet&Chandon’un 25 km uzunluğundaki mahzenlerindeki 1.5 saatlik gezi sayesinde Mercier, Möet&Chandon ve Dom Perignon markalarının nasıl ortaya çıktığına ve nasıl marka haline geldiklerine tanık olduk.

Şansımız mahzen gezilerimizden sonra da devam etti. O hafta sonu Epernay’de festival olduğunu bilmesek de keşfetmemiz pek vakit almadı. Avenue de Champagne’de yürürken harika bir müzik grubuna denk geldik: Mademoiselle Orchestra...

Avrupalıların sosyal ve kültürel faliyetlerine olan hayranlığımı başka bir yazıda anlatacağım. Şimdilik yaşlarından ve toplumdaki konumlarından utanmadan, cesaretle müzik aletlerini alıp kostümlerle ve danslarla sahnelerini güçlendirip karşımıza çıkabilen bu kadınları alkışlamakla yetiniyorum.

Bölgede en çok hoşumuza giden şey ise uçsuz bucaksız üzüm tarlalarının yarattığı kusursuz simetrideki bağlar oldu...

7-Lugano: Sevgili arkadaşım Özlem’in tavsiyesiyle gittiğimiz ve tam da bizim gibi yaşlı bir çifte göre olan Lugano, kocaman bir göl etrafına kurulmuş sevimli bir şehir. Sakin, tertemiz, bakımlı, kendi çapında bir casino’su ve eğlence mekanları bulunan, İtalya’ya çok yakın olduğu için gelato’sundan da nasiplendiğimiz çok keyifli bir yer. Biz dondurmaları kapıp kendimizi bir deniz bisikletine attık ve gölün keyfini çıkardık

6-Cenevre ve Lozan: Cenevre büyük, güzel bir şehir. Biraz Zürih’i anımsattı bana. Gölün içine yapılmış olan kocaman fıskiye’nin o kadar çok fotoğrafını çektim ki kocamı bezdirdim! Saniyede 500 litre suyu 140 metre yüksekliğe ulaştırabilen başka fıskiye görmedim napiim :)

Lozan’a Cenevre’den Lugano’ya geçerken uğradık ama çok sevdim. Tipik bir İsviçre şehri. İsviçre’ye mi yerleşsek n’apsak??

5-St. Tropez: Kokoş plajlar, lüks yatlar, temiz, pırıl pırıl koylar. Tek sorun suyun -10 derece falan olmasıydı. Pek denize giremesek de ruhumuzu dinlendirdik... Yalnız yolu çok kötü ve kalabalık. Hafta sonu gitmek intihar isteği uyandırabilir. Otobandan sonra uzun süre tek şeritli yolda trafikle cebelleştik. Dönerken Tropezian tart'larından birer tane kapıp kendimizi ödüllendirdik mecburen :)

4-Monaco / Monte Carlo: Lüks her yerde... Binalar, parklar, restoranlar, arabalar... Brüksel kadar bile olmayan bir ülke, herkes zengin :) Hayat güzel...

Benim en çok hoşuma giden Casino’nun karşısındaki seyirci kalabalığıydı. Gelen geçen Ferrarileri, Casino’ya girip çıkan süslü amca ve teyzeleri seyreden, fotoğraf çeken şortlu, şıpıdık terlikli, makyajsız turistler :) Bizim de onlardan biri olduğumuzu söylememe gerek var mı?

3-Nice: Kocaman, güzel bir plaj, kabul... Ama zavallı ayacıklarım neler çekti o çakıl taşlarından! Gerçi kum olmadığı için su berrak ve temiz görünüyor ama gene de girip çıkarken çok zorlandık. Ayrıca ücretli plajlara para vermemek için sahil boyu yürüyüp halk plajlarının ön kısmından denize girip çıktık. Omuzlarım daha ilk gün 2. derece yanık kıvamına geldi! Marketten şemsiye almak sonradan aklımıza geldi tabi :)

Kalabalık Marche aux Fleurs'e paralel şirin bir sokak...

Marche aux Fleurs gündüz meyve-sebze-çiçek pazarı, akşam restoran ve incik boncuk cenneti. Her akşam aynı yerde yemek yemek biraz bayıcı olduğu için bazı günler Monte Carlo gibi yakın yerlere kaçmayı tercih ettik. Yiyecek olarak deniz mahsüllü makarna, pizza süper. Focaccio ise İtalya’da yenmeli. Nice’tekini beğenmedik. Paella’yı da başarılı bulduk ama dev gibi geldiği için gerçekten açken sipariş etmek lazım...

2-Alpler: Lugano’dan Como’ya geçerken Alpleri dikine kesmek gerekiyor. Temmuz ayı olmasına rağmen halen tamamen erimemiş olan kar ve sırtımı ürperten serin dağ havası güneye inmeden önce çok iyi geldi :)

Üzerimde ince askılı bir tişört, yazlık etek ve ayağımda terliklerle kar sularında üzüm yıkayıp kocama kartopu attım! Sadece bu bile eşsiz bir deneyim oldu benim için.

Kıvrıla kıvrıla tırmanan dağ yolunu, manzarasını ve yol üstündeki küçük dağ köylerinin güzelliğini anlatmaya benim kelime haznem yetersiz geliyor. Gidin, görün...

1-Cannes: Cote d’Azur’de en çok Cannes’ı sevdik. Belki ayacıklarımız Nice’teki çakıllardan çok hırpalandığı ve kum plaja gelince mest olduğu için, belki Boulevard de la Croisette üzerindeki müthiş güzellikteki binaların ve lüks arabaların yaratığı ambiyans yüzünden, belki de tüm bu lüks ve ihtişam içinde bile yabancılık çekmememizi sağlayan halk plajlarındaki sadelik bizi Cannes’a bağladı. Sadece yarım gün geçirmiş olmamıza rağmen dönüş yolunda birbirimize bakıp “bir gün yine gelir miyiz?” sorusuna içtenlikle “kesinlikle evet” cevabını verebildik.

1600 fotoğraf ile döndüğüm bu tatilin bir de dönüş yolunda Paris ayağı var. O da başka bir yazıda...

Kuzey İsviçre'de Mor İnek Peşinde

2009-07-24T03:30:00.000-07:00

Belçika'yı sevme nedenlerimden biri tatillerinin pek bol olması! Mesela perşembe gününe denk gelen bir dini tatil ve cumartesiye denk gelen bir başka dini tatil var diyelim. Hemen "bridge" yapıp cumayı da tatil ediyorlar ve cumartesi kaynayan tatil hakkını çalışana veriyorlar. Biz tatil haklarımızı yılda bir ya da iki kez dokuzar günden kullanırken bunlar nerdeyse ayda 1 kez 4 gün olarak kullanıyorlar. Hangisi daha iyi tartışılabilir. Biz Avrupa'ya nispeten uzak olduğumuz için 9 gün tatilde daha rahat tatil planı yapabiliyoruz. Ama burdakiler hemen valizleri toplayıp karavanlara doluşuyorlar ve yakın başka bir ülkeye gidiyorlar. Arabaların ya da karavanların arkalarında bisikletler, kayak takımları, kanolar... neler neler... öyle acayip aygıtlar var ki bunları taşımak için. Arabasıyla arazi jipi çekeni bile gördük. Hangi dağa gidiyorsa artık?!

İsviçre "Must Go" listemin ilk 10'unda yer aldı her zaman. Hakkında sahip olduğum bilgilerden çok kelimelerim vardı: Zengin, yeşil, tarafsız, çikolatacı, inekli, dağlı, karlı... Çok bütünlük sağlayan kelimeler olmamakla bile Milka reklamlarında otlayan mor ineğin fonundaki dağları görmek, sahip olmaktan çok seyretmeyi sevdiğim lükse bakmak, gerçekten mor inekler var mı keşfetmek istiyordum. İtiraf edeyim Türkiye'den gidecek olsam ilk gideceğim ülke olmazdı. Kuruş kuruş hesapladığım paramı İtalya, İngiltere, Fransa ve hatta Amerika'dan yana kullanırdım sanırım. Ama benzin beleş, ülke 6 saat uzaklıkta olunca hooop üst sıralara taşıyıverdim İsviçre'yi.

21-24 Mayıs'ta yine bir “bridge” hakkımızı kullanarak kuzey İsviçre'ye yollandık. Plan Basel, Bern ve Zürih'i görmek arada da atraksiyonlar bulmaktı. Bu 3 şehir birbirine yakın olmakla birlikte bir üçgenin 3 ayağı gibi oldukları için ortada bir yerlerde bir İbis bularak mesafeleri kısaltmaya çalıştık.

İlk gün yola çıkıp Lüksemburg ve Fransa üzerinden Basel'e ulaştık. Yolda Lüksemburg merkeze ve Fransa'nın Strazburg şehrine girip hem mola verdik hem de yol üstündeki bu şehirleri de kabaca gezmiş olduk. Basel'e vardığımızda öğleden sonra olmuştu bile. Hızlıca merkezde bir tur atıp yemek yiyebileceğimiz bir yer aradık. İtalyanların dünya mutfağını kurtarmış bir millet olduğuna inancım burada bir kez daha arttı ve yiyecek hiç bir şey bulamadığımızda yaptığımız gibi İtalyan restoranına oturup pizza-makarna sipariş ettik. Biz sokakta tentenin altında yemek yerken İsviçre başımızdan aşağı öyle bir hoşgeldin yağmuru boşalttı ki içeri nasıl kaçacağımızı bilemedik! Basel küçük bir şehir olduğu için çok fazla bir iz bırakmadı bizde ama temiz, bakımlı İsviçre'ye gelmiş olduğumuzu hissettik.

Internet'ten yaptığım didiklemeler sonucu Pilatus isimli bir dağın zirvesine dünyanın en dik treniyle çıkıldığını ve tepede şahane manzaralar olduğunu öğrenmiştim. İkinci günümüzü Pilatus ve yakın bir şehir olan Lucern'e ayırmaya karar verip Pilatus'a yollandık. Zaten tur Lucerne'den kalktığı için arabamızı oraya bırakıp 1 saatlik tekne gezisiyle trenin kalktığı yere ulaştık. Tekne gezisi başka limanlara da uğrayıp yolcu aldığı için epey uzun sürdü. Bana da blog için çok güzel fotoğraflar yakalamak ve gölün keyfini çıkarmak düştü.

Pilatus dağı 2132 metre yüksekliğinden çok %48 eğimle zirveye çıkabilen treniyle meşhur! Lucerne gölünün yanıbaşında, bol manzaralı ve her yaştan ziyaretçi için bol atraksiyonlu bir zirve. Biz karı-koca yaşlı bir çift olduğumuz için trenle zirveye çıkıp, turist patikalarında dolaşıp, dağın öbür tarafından kocamın pek hoşlanmadığı teleferikle aşağı inecek kadar heyecana ortak olduk. Bu ziyaretimiz sırasında sarp kayaların arasındaki parkurlardan aşağı doğru bisikletleriyle inenler, olmayan patikalar boyunca trekking yapanlar, dağın çeşitli yerlerindeki parklarda iple tırmanmaca, kızakla kaymaca yapan çılgınlar da gördük ama görmemiş gibi yaptık! Temiz dağ havası alıp 250 kadar resim çektikten sonra bulutların içinden teleferikle aşağı indik ve Lucerne şehir merkezini ziyaret ettik.

Lucerne’de en çok hoşuma giden Kappelbrücke (Chapel Bridge) isimli enteresan köprü oldu. 1333 yılında yapılan köprü 1993 yılındaki yangına kadar dayanmış. 93’teki yangın %80’ine zarar verdiği için komple elden geçirilip restore edilmiş. Şirin Lucerne’e orta çağ havası katan bu yaşlı ama estetik köprüde yürüyüp şehri seyrettik. Karnımız acıkınca da köprünün yakınında bir İtalyan restoranı bulup oturduk. :)

Ertesi sabah herkesin "İsviçre'nin köylerini görün" ısrarlarını gözönünde bulundurarak GPS Lady'miz Jane'e bizi yan yollardan Interlaken'e ulaştırmasını tembihleyip yola çıktık. Jane bizi gerçekten köylerden götürdü ve doyumsuz manzara eşliğinde doyumsuz inek ve gübre kokusunu içimize çekmemizi sağladı! İsviçre ile ilgili aklımda en çok yer eden tartışmasız mis gibi inek kokusu oldu!

Interlaken “Göller arası” anlamına geldiği için merakımı cezbetmişti. Nitekim gerçekten de göller arasında muhteşem küçük kasabalardan oluşan bir bölge olduğunu kiraladığımız bisikletlerimizle 25 km’lik bir tur yaparak keşfettik. Kocamı fotoğraf çekmek için çığlıklar eşliğinde zırt pırt durdurup güneşin altında beklettiğim anlar sayılmazsa çok huzurlu bir bisiklet turu yapıp enerji depoladığımızı söyleyebilirim. Yarım günlük Interlaken gezimizin ardından sırada başkent Bern vardı.

Bern’de ilk durağımız her zamanki gibi Tourist Info bürosu oldu. Elimizdeki map’i takip ederek Bern’i yürüyerek gezdik. Bir başkent için oldukça küçük olan Bern İsviçre’nin geleneksel nehir, orman, dağ üçlüsünden nasibini almış güzel bir şehir. Bir Paris, Londra olmamakla birlikte kendine has güzellikleri olan, dinlendirici bir başkent. Bern’de daha çok detaylara takılıp onları fotoğraflamam bundan olsa gerek. Ortalıkta kostümlerle gezen bu teyzelerden çok sayıda gördüğümüz için o gün bir etkinlik olduğu fikrine kapıldıysak da şehirde herhangi bir harekete denk gelmedik. Bern’de bir değişiklik yapıp yerel yemeklerden yemeğe karar verdik ve bir restoranda Peynir fondü ile Rösti denedik. Ne yalan söyleyeyim bu eritme peynirleri lezzetli ama pek ağır kokuyor! Yine de denemek için güzel seçimlerdi...

İsviçre'de beklediğimin altında bulduğum tek yer Zürih'ti. Bern'in Ankara gibi bir başkent olduğunu düşünüp ünü çok daha fazla olan Zürih'i İstanbul'a benzetmiş, son günümüzde çok eğleneceğimizi hayal etmiştim. Açıkçası dört gün üstüste göl kenarına kurulmuş büyük, temiz ve düzenli şehirleri gezince onlardan biri olmanın dışında çok fazla etkilemedi beni Zürih.

4 günümüzü mor inek peşinde geçirip evimize doğru yola koyulduğumuzda, İsviçre'ye gidip de bir kutu İsviçre çikolatası almamış olduğumuzu farkettim. Eve gelip Milkalarımdan birini afiyetle mideye indirirken bir dahaki sefer için kendime söz verdim...

Doğum Günü Kutlamaları Kapsamında Amsterdam ve Keukenhof

2009-07-22T23:59:00.000-07:00

Doğum günümün üzerinden 2.5 ay geçti, yazısını yazmak temmuza kısmet oldu. Pencereden bakıyorum da dışardaki kara bulutlar ve sürekli, bıkmadan yağan yağmur Mayıs ayındakinden pek de farklı değil. Hatta doğum günüm şerefine güneş bulutları sağa sola itekleyip biraz yüzünü gösterme fırsatı da bulmuştu o hafta sonu!

Ekim'de Brüksel'e yerleşip Mayıs'a kadar 2 saat mesafedeki Amsterdam'a hiç gitmemiş olmamız ilk başta enteresan gelmişti bana. Genelde bu civarda yaşayanların Paris'ten sonra ilk durağı Amsterdam oluyor çünkü. Hatta her hafta sonu Amsterdam'a gidenler bile var. Belki de Keukenhof denen lale bahçelerinin açılış tarihine denk getirmek için bilinçaltından erteledik hep. Neticede 2 Mayıs'ta Keukenhof, doğum günüm olan 3 Mayıs'ta ise Amsterdam'daydık.

Keukenhof yılda bir kere Nisan-Haziran arasında açılan ve benim kişisel cennetim olarak seçtiğim dev bir çiçek bahçesi. Hollanda'nın Osmanlı'dan çaldığı lale sanatını konuşturduğu, üstüne türlü türlü bitkilerle zenginleştirip, müzesini, sergisini, aranjmanını, peyzajını yerleştirdiği muazzam güzellikte bir bahçe. Emirgan'daki lale festivaline gidip de beğenen arkadaşlara Keukenhof'un web sitesini gezip, 2010 için kendilerine tatil planı yapmalarını tavsiye ederim.

Keukonhof Flamanca'da "kitchen garden" yani "mutfak bahçesi" anlamına geliyor. 15.yy'da bölgenin sahibi olan Jacqueline of Wittelsbach bu el değmemiş doğal toprakları avlanma ve mutfak için taze bitki toplama alanı olarak kullandırırmış. 1949 yılında ilk defa halka açılan Keukenhof bugüne kadar 43 milyonun üstünde ziyaretçi almış. Açık olduğu 8 haftada ortalama 800.000 ziyaretçi alıyormuş. Her yıl bir tema üzerinden yeniden peyzaj çalışması yapılan bahçelerin bu yılki teması New York & Amerika idi.

Bahçeleri gezerken alttaki fotoğrafın bulunduğu kısma geldiğimizde eşime "Cennet sanıyorum böyle bir yer olmalı" dediğimi hatırlıyorum. Yeşilin üzerine öbek öbek yerleştirilmiş rengarenk çiçekler, su ve kuşların cıvıltısı insana nasıl bir ferahlama duygusu veriyor anlatamam. Aynı zamanda da doğanın güzelliğine ve insanın doğayı bu kadar mükemmel şekillendirebilmesine olan hayranlık gözlerimin dolmasına sebep oluyor. Demek ki istesek bütün dünyayı bu hale getirebiliriz...

Hollandalıların peyzaj konusunda çok ama çok başarılı olduklarını söyleyebilirim. Dekoratif bahçelerin yanısıra kullandıkları küçük detaylar da çiçeklerin güzelliğine güzellik katıyor.

Keukenhof'un içinde bulunan tarihi yel değirmeni de bir asır görmüş. 1892 yapımı olan değirmen 1957 yılında Keukenhof'a bağışlanana kadar su çıkarma işlevi görüyormuş.

Keukenhof'ta kendimi kaybedip 300'den fazla fotoğraf çektiğim ve günü orada tükettiğim için Amsterdam'a geçemeden eve döndük. Aldığım en güzel doğum günü hediyelerinden biriydi diyebilirim. Çiçek sevenlere şiddetle tavsiye edilir. Lale dışında Lilyum ve Orkide için sergi holleri de bulunuyor ve hayatımda görmediğim çeşit ve sayıda çiçek muhteşem aranjmanlarla bu hollerde sergileniyor. Her zevke hitap ediyor yani...

Amsterdam'a gelince... Amsterdam bana, genç görünmek için frapan giysiler giyip parlak renklerle makyaj yapmış, saçlarını turuncuya boyamış çok yaşlı bir kadın gibi göründü. Aslında özünde oldukça sakin, huzurlu, şirin bir şehir olabilecekken tursit çekme yarışına katılabilmek uğruna feda edilmiş gibi hissettim. İnanılmaz sayıda backpacker'ın bulunduğu, marjinal kalabalıkların, çocuk yaştaki gençlerin, genç görünmeye çalışanların ve sıradan Hollandalıların bir arada yaşamaya çalıştığı kimliksiz bir şehir...

Belki de Amsterdam'a gitme yaşını geçirmiş olduğum için Red Light District, buram buram ot kokan Coffee Shop'larla dolu sokaklar, seks & haşhaş müzeleri, meydanda gösteri yapan transeksüeller ve onların çevresinde dolaşıp yüksek sesle onları kiliseye ve Tanrı'nın yoluna davet eden gönüllüler merak ve heyecandan çok acıma duygusu uyandırdı bende. Kocamın eline daha sıkı sarılıp sahip olduklarıma şükrettim. Ve kalabalıktan uzaklaşıp arka sokaklara, lokal insanların yaşadığı bölgelere girip Amsterdam'ı sevmeye çalıştım.

İlk defa gittiğimiz tüm büyük şehirlerde yaptığımız gibi otobüs turuna kendimizi attığımızda kulaklığı takarken Türkçe'nin de seçenekler arasında olduğunu görmek Amsterdam'a bir puan kazandırdı :)

Gittiğimiz mevsim itibariyle Amsterdam kocaman bir kar küresi gibiydi. Her rüzgar estiğinde ağaçlardan yollara, kanallara, insanların üzerine yağan küçük kuru yapraklara bayıldım.

Daha sonra çıktığımız tekne turunda anlatılanlara göre Amsterdam'da 100'den fazla kanal, 1000'den fazla köprü bulunuyormuş. Kanalların kimi doğal, kimi ticareti kolaylaştırabilmek için sonradan insanların açtığı kanallarmış. Günümüzde de hala bazı kanallar kapatılıp kurutulabiliyor, yeni kanallar açılabiliyormuş. Benim en çok hoşuma giden kanal boylarındaki tekne-evler oldu. Belediye tarafından su, elektrik ve gaz bağlantısı da yapılan bu tekne-evler dünya savaşı sırasında konut sıkıntısı çekilince ortaya çıkmaya başlamış ve hala kullanılmaya devam ediyor. Bir tanesi müze olarak gezilebiliyordu ama biz gittiğimizde kapalıydı, o yüzden hala merak ediyorum içlerini...

Amsterdam'daki evlerin neredeyse tamamının cephesi yamuk yumuk, her an öne ya da yana doğru yıkılıverecekmiş gibi. Çok acayip!

ve bisikletler... O kadar çok bisiklet var ki... Bu insanlar bisikletlerini nasıl buluyorlar çok şaşırıyorum. Bazen tuhaf tuhaf fikirler geliyor aklıma. Mesela gökyüzünden bir mıknatıs uzatılsa dünyaya, en çok metal Amsterdam'dan yükselir herhalde! Her yer alt alta üst üste bisiklet dolu. Hayatımda çok katlı bisiklet otoparkını ilk defa Amsterdam'da gördüm ben!!

Amsterdam'a doğum günümden sonra iki kere daha gittim. Her ikisinde de aynı hüzün, dışlanmışlık duygusu beni terketmedi. Ya Amsterdam için çok yaşlıyım ya da Amsterdam kendini yaşlı hissetmemek için benimle arkadaş olmayı istemedi. Her iki şekilde de Amsterdam benim için bitmiştir! bi daha da gelmem Amsterdam'a !! :))

Türk-Çinli Ev Hanımları Altın Günü

2009-07-02T03:46:00.000-07:00

Fransızca kursum Birleşmiş Milletler toplantıları tadındaydı. Dünya'nın çeşitli ülkelerinden gelen delegasyonla birlikte Fransızca'nın sırlarını çözmeye çalışıp, bir dilin daha ne kadar zorlaştırılabileceğini sorgulardık. Katılımcı ülkeler sırasıyla: İran, Irak, Suriye, Ermenistan, Kırgızistan, Fas, Çin, Japonya, Tayland, Vietnam, Hırvatistan, Yunanistan, İtalya, Polonya, Arnavutluk, Kolombiya, Brezilya ve Türkiye. Sanırım arada unuttuğum 1-2 ülke daha olabilir.

Ne kadar şanslıyım ki kursun ilk günü yanına oturduğum minyon, sevimli kız Türk çıktı! İstanbul'dan benim gibi beyinin peşine takılıp gelen göçmen İlke ile o kadar iyi anlaştık ki kursta herkes bizim daha önceden arkadaş olduğumuzu zannetmeye başladı! Bu kaynaşma durumunun Türk olmakla çok yakında ilgisi olduğunu yanımızda oturan Çinli arkadaşımız Ting Ting (Tintin şeklinde okunuyor) kendi memleketinden katılımcılarla değil de bizimle takılmaya başlayınca farkettim. Türk olmak demek mıknatıs gibi kendi toprağını çekmek, hemen kırk yıllık dost olabilmek ve bir daha hiç görüşmesen de o sıcaklığı koruyabilmek demek sanırım.

Arkadaşlıklardan yana her zaman şanslı olmuşumdur (tahtaya vuralım!). Girip çıktığım her okuldan, şirketten, kurstan 1-2 yakın arkadaş edinir ve onları hep hayatımda tutmaya çalışırım. Ve karşıma öyle insanlar çıkardı ki hayat, nefret edip ayrıldığım işyerlerime bile onları bana tanıştırdığı için teşekkür etmek zorunda kaldım.

Ting Ting bir gün kursta bizi akşam yemeğine çağırdı ve dedi ki "kocalar gelmesin, sadece kızlar olalım, ben size Çin yemeği pişireyim!" Çinli kızların tamamının 14 yaşına kadar çok iyi yemek yapmayı ve dikiş dikmeyi öğrenmek zorunda oldukları, yoksa koca bulamayacakları bilgisini de aldıktan sonra bir Çinlinin evinde Çin yemeği yemek fikri çok cazip geldi! Bir çarşamba akşamı 5'te kurstan çıkıp üçümüz Ting Ting'in evine gittik ve hep beraber şahane mamalar pişirdik. 1 saatte 4 çeşit yemek, 1 salata çıkarabilen arkadaşımın Belçikalı koca bulmasına hiç şaşırmadım!

Ve evet, çorba dahil olmak üzere herşeyi chopstick'lerle yedik! Rejim için bire bir! 10 dakikada yiyeceğin yemeği 1.5 saatte yiyorsun!

Mart'ta Ting Ting'e gittikten sonra Nisan'da baharın tadını doyasıya çıkarmak için İlke bizi 5 çayına davet etti. Yemyeşil bahçede oturup Türk usulü dedikodu yapmak 6 ay Belçika'da arkadaşlarından uzak yaşayan biri için ağlama sebebidir! Brüksel'e yarım saat uzaklıktaki küçük üniversite şehri Leuven La Neuve'de oturan İlke'ye toplamda 1 saatlik metro+tren yolculuğuyla ulaşabildim. Küçücük çarşısını şöyle bir turlayıp, şehrin kendisinden büyük olan gölünün çevresinde yürüdük ve eve yollandık.

Canım arkadaşım patates salatası, milföy börek, kek gibi altın günlerinin vazgeçilmez mamalarından yaptı bana. Hava çok sıcak olduğu için çay içmedik ama buz gibi nefis elma suyu ikram etti.

Bahçede çimenlere bakıp, kuşların cıvıltısını dinleyerek yedik, içtik, kurstakileri çekiştirdik. Türk olmanın ve bu sıcaklığı paylaşabilmenin keyfini çıkardık. İlke olmasa şu an sıkıldığımdan çok daha fazla sıkılır, memleketi daha çok özler, kocama daha çok yapışır ve bunaltırdım. Bu anlamda evliliğime de destek oldu diyebiliriz :)

İlke'cim, bu yazıyı Brüksel'deki 5 ayımızın anısına sana armağan ediyorum :) Beni zorla motive ettiğin ve ite kaka 2. kuru bitirmemi sağladığın için sonsuz teşekkürler! Merci bien ma chérie :))

Woluwe St. Pierre'de Yaşamak

2009-06-28T11:45:00.000-07:00

İnsan yaşadığı semte aşık olur mu? Ben Woluwe'ye aşığım! Kışın buraya taşındığımızda çok sevmiş, müstakil evlerini, bahçelerini, çıplak ağaçlarını seyretmeye doyamamıştım. Ama nisan-mayıs geldi ve ben sokakta yürürken ağzım bir karış açık, aşkla semtimi seyretmeye başladım. Hayatımda baharın adım adım gelişine, doğanın nazlı nazlı uyanışına bu kadar net ve yakından şahit olmamıştım. Ya da ben hep telaşla bir sonraki aya yetişmeye çalıştığım için bahar aralarda bir yerlerde geçip gidiyor, burnumda sadece baygın bir ıhlamur kokusu bırakabiliyordu. Woluwe bana yaşadığımı hatırlattı. Ve tadını çıkaramadan geçen her baharın nasıl bir kayıp olduğunu öğretti. Haftanın üç günü kursa gidip geldiğim yol boyunca açan çiçekleri, yeşeren dalları, cıvıl cıvıl öten kuşları tarif etmek mümkün değil. Bir kaç kere kendimi ağaçlardaki çiçeklerin güzelliğine ağzım açık bakarken yakaladım. Bir kaç kere de komşular beni bir ağacın dallarını, çiçeklerini elleyip ilan-ı aşk ederken yakaladı. Arabistan çöllerinden geldiğimi düşünüyor olmalılar!

Bu yazı az laf çok resimli olmalı ama ne yaptıysam da resimler benim hissettiklerimi yansıtamıyorum gibi geliyor. Yine de deneyelim...

Evimiz çatıda görünen sağdaki iki pencerenin arka cephesine düşüyor. Sağdaki cephedede salon balkonumuz var. 1 oda 1 salon ama 5 kişiyi 1 hafta barındırabilecek genişlikte! Denedik, ordan biliyorum :) Bizim mahallede "apartman" statüsündeki nadir binalardan biri. Geri kalan neredeyse tüm evler müstakil.

Bu da komşu evin bahçesindeki çılgın manolya ağacı! Hayatımda bu kadar çiçek veren manolya görmedim ben! 1 ay boyunca önce tomurcuklanmasını, sonra yavaş yavaş çiçek açmasını, sonra da çiçeklerinin yağmurlarla dökülüp yerleri beyaza boyamasını hayret ve aşkla seyrettim!

Tramvay durağına giderken geçtiğim sokak... Evimin yan sokağı... Daha evi görmeye giderken bu sokaktan geçip "evet burda oturalım" diye bağırmama sebep olan sokak... Gündüzü ayrı güzel, gecesi ayrı...

Kursa gitmek için kullandığım tramvay durağımın da güzelliği görülmeye değer. Manzarasının yani :)

Woluwe'nin en sevdiğim yanlarından biri inanılmaz sessiz, sakin ve huzurlu olması. Sokaklardaki tek hareket civardaki 2 okula gidip gelen öğrenciler, öğretmenler, veliler. Bir de hemen karşımızda bulunan spor tesisi. Buz hokeyi, tenis, yüzme dahil 47 farklı sporu yapma imkanı bulunan ve aynı zamanda yıldızlar futbol maçlarının yapıldığı ve belediyeye ait olduğu için felaket ucuz olan bir tesis! Küçücük yaştan çocuklarına spor alışkanlığı kazandıran ve 7'den 70'e yağmur çamur demeden yürüyen, koşan, bisiklete binen, yüzen Avrupalılara şapka çıkarıyorum... Bu da balkonumun manzarası...

Son olarak beni hayretlere düşüren, adı Woluwe Park olan ama bildiğiniz Belgrad ormanının çok temiz ve bakımlısı olan mahalle parkımızdan bahsedelim. Haritada kocaman bir yeşil arazi olarak görünmesinden anlamak lazım! İnanılmaz boyutlarda ve şehrin tam göbeğinde... Dev ağaçlar, yemyeşil çimenler, kuğular, ördekler, kuşlar...

ve nilüferler...

Woluwe "iyi ki"ler listemin en başlarında yerini aldı...

Pek Yakında...

2009-06-15T10:14:00.000-07:00

* Woluwe St.Pierre'de yaşamak

* Türk-Çinli ev hanımları altın günü

* Doğum Günü kutlamaları çerçevesinde Amsterdam ve Keukenhof

* Kuzey İsviçre'de mor inek peşinde

* Misafirlerimizden görüşler

Çook uzunca bir ara vermek mecburiyetinde kaldım amma, 25 haziran - 4 temmuz tarihleri arasında kendimi yazmaya vereceğim, söz. Temmuz sonunda da bir tatil yazısı patlatırım, şahane olur :) Şimdilik çarşamba günü annemin gıdısından öpecek, babamın dizinde uyuyacak olmanın heyecanını yaşıyorum. Ve tabi temizlenme, paklanma çalışmaları yapıyorum... O zamana kadar yavru ördeklerle idare edin :)))

Brükselli Ev Hanımının Bir Günü!

2009-04-23T08:46:00.000-07:00

Bu blog Evliya Çelebi'nin Seyahatname'sine benzemeye başladı. Bu nedenle duruma müdahale etmek ve herkesin sandığı gibi Brüksel'deki hayatımın "sadece" gezmekten ibaret olmadığını kanıtlama ihtiyacı duydum!

Brüksel'de yaşamayı sevdim, seviyorum ve biliyorum ki şimdi ne kadar özlesem de İstanbul'a dönme günü yaklaştıkça ayrılmak istemeyeceğim. Belki de geri dönüşü olacağını bildiğim için sayılı günlerimi güzel geçirmeye çalışıyorum. Hani ucu açık gelmiş olsak bu sakin, sıkıcı şehirde yaşamak İstanbul gibi zilli bir şehirden sonra çok bunaltabilirdi beni. 28 Ekim'de gelmiştik. Haftaya yarıyı geçmiş olacağız. Şimdiye kadar hep ileri doğru saydık ama 28 Nisan'dan sonra geri saymaya başlarız gibi geliyor. Biraz mutlu, biraz üzgün...

En çok ev işlerinden kurtulacağıma seviniyorum! Çünkü İstanbul demek iş hayatına geri dönmek demek, iş hayatı demek eve kadın gelmesi demek! Sırf ev işlerine yardımcı alabilmek için bile çalışabilirim! Gerçi kocamın hakkını yemeyeyim, çalışmadığım zamanlarda da "alalım istersen" diyor bana ama ben haketmediğimi düşündüğüm için kabul etmiyorum. Bu yüzden hakedene kadar ev işleri ellerimden öper...

Çamaşır, ütü, bulaşık, yemek, temizlik! Bu beşi bi yerdenin her birinden ayrı ayrı nefret ediyorum! Bazen en çok hangisinden nefret ettiğimi düşünüyorum ama uygulama esnasında hepsinden aynı ölçüde nefret ettiğimi söyleyebilirim. Ama galiba en uzun süren ve detayları yüzünden en yorucu olan temizlikten en çok nefret ediyorum! Süpürürsün, canın çıkar, bitmeeez, silersin pırıl pırıl olur ama yetmeezz, bi de toz almak gerekir... Küçükken anneciğim, zavallı kadın, her yeri süpürür siler, dili bi karış dışarda, benden de bi toz alıvermemi rica ederdi. Ben o tozu almamak için kaçacak delik arar, türlü türlü bahane üretirdim. Alırsam da yalap şalap alırdım, annem arkamdan bir daha geçerdi. Şimdi biri ben temizlik yaparken koltuğa yatıp bi eline televizyon bi eline müzik seti kumandası alsa, elektrikli süpürgenin sapıyla döver, kordonuyla boğazını sıkarım!

Brüksel'de bu işler haliyle her gün düzenli olarak bendeniz tarafından icra ediliyor! Üstelik de İstanbul'daki halime göre oldukça ilkel şartlarda çalışıyorum!

Sabah ilk iş küçücük mutfağımdaki çamaşır makineme çamaşırları atıp makineyi çalıştırıyorum ki öğlene kadar bitsin, asayım, gece kurusun. Çamaşırlar yıkanırken bulaşık makinem olmadığı için ve olsa da mutfakta koyacak yer olmadığı için, 2003 yılında ayrıldığım öğrenci evimden beri ilk defa elde bulaşık yıkıyorum. (O eve bile sonradan bi bulaşık makinesi gelmişti galiba! ) Bulaşık dağ gibi olana kadar beklediğim için uzun sürüyor haliyle!

Yılın en iğrenç blogu ödülüne aday gösterilmemek için buraya yıkanmış halini koyuyorum :)) Yer dar olduğu için tavaları yıkayamamışım, ikinci postaya kalmış! Bulaşık yıkarken seyrettiğim manzaraya da dikkat çekerim!!

Bulaşık bitince sıra geliyor ütüye! Çok sevdiğim için 3-4 posta çamaşır yıkamadan ütü yapmıyorum. Maksat uzun sürsün! Ütüyü genelde perşembe günleri yapıyorum çünkü çarşamba akşamı Türkiye'de Yaprak Dökümü yayınlanıyor, aynı gece internete koyuyorlar, ben de sabah ütü masamı kapıp geçiyorum karşısına. O bir saatlik ızdırap başka türlü çekilmiyor!

Ütü bittiğinde çamaşır makinesi de bitmiş oluyor, haydi bakalım banyoya! E çünkü banyo askısı küvetin içinde!! Zaten küçücük ev, bir de seyyar askı alsak koyacak yer arama derdi olacak. En iyisi ev sahibinin sistemini kullanmak. Tabi küvetin içine çamaşır asmanın da bi planı, programı, sistematiği var! Öyle kafana estiği gibi çamaşır yıkayıp asamazsın! Önce kocanın banyo programını iyi takip etmen lazım! Sonra kendini de planlayacaksın. Mesela genelde Salı, Perşembe, Pazar banyo yapıyoruz. Çamaşır bir gece asılı kalmadan kurumadığına göreee... salı günü çamaşır yıkayamazsın! Pazartesi sabahtan yıkayıp asıyorum ki akşam kocayla banyo kavgası yapmayalım! Havuz problemi gibi! Ama bir kere sistemi oturtunca sorun kalmıyor, çok şüpheye düşersem telefon edip soruyorum akşam banyo yapacak mısın diye!

Çamaşır asınca ortaya çıkan görüntü bu... Kocamın çorapları telgrafın tellerine konmuş kargalar gibi :))

İstanbul'da da yemek yapıyordum ama buradaki kadar sık değildi. Evde boş vaktimin çok olacağını bildiğim ve çeşidi arttırabilmek için düdüklü tenceremi yanımda getirmiş, içine de bakliyat doldurmuştum. Koca kış geçti hala o bakliyatları yiyoruz! Yemek yapmaktan da çok hazzetmiyorum ama diğerlerine oranla bi derece daha iyi. En azından sonunda yiyip kendimi ödüllendirebiliyorum :)) Malzemeleri hazırlamak ve sonrasında mutfağı toplamak olmasa yemek yapmayı sevebilirim bile! Ama ne yalan söyleyeyim, akşam 5 gibi yemek yapmaya başlayıp 6-6:30 gibi koca geldiğinde yemeğini sıcacık ve tazecik önüne koymak, acemi bir ev hanımı olarak bana gurur veriyor! Sofranın boşluğu aldatmasın, balıklar henüz fırında :)

Salı-Çarşamba- Cuma günleri öğleden sonra Fransızca kursuna gittiğim için bütün bu bahsettiklerim ya pazartesi ya perşembe yapılıyor. Diğer akşamlar yemekten sonra halim kalırsa ve koca da ders çalışacaksa ben de masaya yayılıp Fransızca çalışıyorum. Yaşlandık mı yoksa kafa eskisi kadar boş ve taze olmadığı için mi bilmem ama Fransızca beni epey zorluyor.

Ev işleri ve Fransızca kursum dışında evdeki en büyük eğlencem Internet, Facebook, blog ve oyunlar! Internetten indirdiğim puzzle, nesne bulma, zaman yönetimi ve dedektiflik oyunları sayesinde hayatım renkleniyor! Özellikle bir ara kocayı da saran ve benim nerdeyse günün 10 saati oynadığım dedektiflik oyunları sayesinde yeni yetenekler geliştirdim! Mesela oyunlarda o kadar çok kapıyı kurcalayıp açtım ki bir kere kapının arkasında anahtarı unutup dışarda kaldık ve ben "lock pick" yapıp kapıyı açtım :)) Bir de oyunlar insanı gerçek hayattan koparıyor derler!!

Bir dahaki yazımda da yaşadığım yeri anlatayım bari! Fransızca sınav sorumdu!!

3 Günde Londra? - Impossible!

2009-04-17T04:38:00.000-07:00

Türk olmak zor iş! Ya da belki Avrupalı olmamak zor demeliyim! Türk olarak Avrupa'da yaşamak da tahmin ettiğimden daha zor çıktı. Belçikalılar İngiltere'ye Amerika'ya ve bizden vize talep eden bilumum ülkeye ellerini kollarını sallayarak son dakikada karar verip gidebilirken biz 3 gün Londra'yı gezebilmek için 2 ay önceden vize işlemlerine başladık. Vize kuyruğunda Çinliler, Zenciler bi de biz vardık! Kalın camların arkasından bize bakıp ülkesine gitmemizin sakıncalı olup olmadığına karar vermeye çalışan, 10 parmağımızın izini bilgisayarda taratıp bizi fişleyen, verdiğimiz vesikalık fotoğraflar yetmezmiş gibi bir de o anda dijital fotoğrafımızı çeken İngiliz görevlinin neden birinci dünya vatandaşı sayılırken, benim üçüncü dünya vatandaşı sayıldığımı bir türlü aklım almadı. İnsanda olmayan bir öfke yaratmayı, kendilerinden nefret ettirmeyi gerçekten başarıyorlar!

Ulaşım aracı olarak uçak, araba, feribot ve tren alternatiflerinden treni seçtik. Nedenleri sıralayalım:

- Arabayla geçip sağdan akan trafikte arabayı kullanmaya çalışmak 3 gün için fazla zahmetli olacaktı (tamam tamam tırstık da diyebiliriz!!)

- Araba ile geçmek için feribota binmek lazım, ki feribot pek pahalı!

- Brüksel-Londra uçuşları çok pahalı! Treni promote etmek için midir nedir?

- Tren Manş'ın altından geçiyor, heyecan olur, hem 1 saat 45 dakikada şehrin merkezinde, e bi de ne zamandır trene binmemiştik...

dedik ve biletleri aldık internetten! Eurostar'la gidip geldik, gayet de memnun kaldık! Arabayla ya da uçakla çekilecek eziyet değil gerçektende!

Otel olarak her zamanki gibi Ibis tercih ettik! Standart temizlik, standart mobilyalar, standart hizmet. Gece yarısı girip sabahın köründe terkettiğim odaya yüzlerce Euro vermek içimden gelmiyor. Temiz olsun yeter! Sağolsun İngiliz Ibis sabah 10'da bavulumuzu teslim alıp geç giriş garantisi verdi ve geceyarısı otele döndüğümüzde bize Suit oda verip bizi dumur etti :) Seviyorum şahsen :)

İngiltere'ye ilk defa 16 yıl önce temmuz ayında gelmiştim. Hiç durmaksızın yağmur yağmıştı 3 hafta boyunca. 16 yıl sonra yine gri, yine ıslak ama keyif kaçıracak kadar yağmurlu değildi.

İlkbaharın kokusu Londra'yı da sarmış, çiçekler, çimenler, ağaçlar yeşermiş, İngilizler kısa kolluları giymeye başlamış! Yazık valla, istediğin dünyanın vatandaşı ol, benim memleketimin karı ayrı güzel, denizi ayrı güzel, baharı ayrı... Bulutların arasından güneş görününce açılıp saçılmalarını küçükken hiç anlamamıştım, bu sefer hain bir gülümseme eşliğinde soluk benizlerini seyretmenin keyfini çıkardım :)

Londra kapsam olarak Paris'i anımsattı bana.

Derin ve zengin bir tarih, mimari ve kültürel zenginlikler, gez gez bitmeyecek klasik-modern müzeler, bol gösteri salonu, parklar, şehri ikiye bölen bir nehir, üstünde çeşit çeşit köprüler... İki şehrin de tadını çıkarabilmek için bir süre yaşamak lazım gibi geldi bana.

Turist kafileleriyle oradan oraya sürüklenir, kısacık zamana heryeri sığdırmaya çalışırken asıl yaşamaktan keyif alacağım detayları kaçırıyorum sanki!

Uzun uzun Londra anlatacak değilim, internette yeterince bilgi var Londra hakkında. Sırayla gittiğimiz, gördüğümüz, sevdiğimiz yerleri-şeyleri aktarıp resimlerle pekiştirelim, balık hafızamıza bir çentik atmış olalım...

İlk gün metroyu tanıma, en ucuz ulaşım şekillerini keşfetme ve otele bavulu terketme seremonilerinden sonra kendimizi Picadilly Circus'a attık. Eros heykeline merhaba dedik ve kırmızı telefon kulübelerinde resim çektirdik. Işıklı dev panolardaki reklamlara baktık, fotoğraf çekilenleri seyrettik. Kırmızı çift katlı otobüsleri ve birinin üzerindeki "Explore Turkey" reklamını görüp mutlu olduk! Nereye gitsek karar vermeye çalışırken acıktık ve birer sandviç kaptık. İlk defa gittiğimiz şehirlerde City Sightseeing turlarına binmeyi adet edindiğimiz için birinden bilet alıp otobüsün açık üst katına oturduk - ve donduk! Şehrin bazı caddelerinin kapalı olduğunu, Sri Lanka'da Tamillere karşı soykırım yapıldığı için protesto yürüyüşü yapılacağını da bu sırada öğrendik. Otobüsten indikten sonra gördüğümüz protestocular o kadar kalabalıktı ki Londra'da adını ilk defa duyduğum Tamillilerin ne kadar çok olduğunu şaşkınlık, hayret ve biraz da utançla farkettim. Dünyadan bihabermişim - kocam öyle diyo!

Şehri çepeçevre dolaştıktan sonra bindiğimiz yerde indik ve yürüyerek dolaşmaya başladık.

Kayınpederimin Çark-ı felek tabir ettiği London Eye'a yürüyerek gittik. Çok yükseldiği için başta gönülsüz olan kocamı dönmedolaba benzemediği, etrafımızın kapalı olduğu vs gibi teselli/yalvarma cümleleriyle ikna edip sıraya girdik. Londra'da bizi en çok yoran müze / atraksiyon kapılarında beklediğimiz kuyruklar oldu! London Eye teknolojik bir dönme dolap, mutlaka bir kez binmek lazım! Şehri tepeden görmek için ideal!

London Eye'dan sonra tur biletimize dahil olan Tekne turu için nehrin karşısına geçtik. Otobüsle arkalarından gördüğümüz kimi binaları bu sefer de nehir yönünden görmüş olduk. Her zaman öyle mi bilmiyorum ama Thames nehri kahverengi, bulanık, pis görünüyordu. İstanbul'un maviş maviş parlayan sularını daha bir özledim nehre baktıkça...

Tekne turu bittiğinde Londra'yı havadan (London Eye), karadan (double-decker bus), denizden (cruise) ve yer altından (metro) fethetmiş bulunuyorduk! Çılgın turist sıfatımızı bir yana bırakıp azıcık sosyalleşmeye karar verdik ve kocamın İstanbul'daki şirketinden arkadaşı Erkan'ı aradık. Bir süredir kız arkadaşıyla Londra'da yaşadığı için kendimizi ona teslim edip doğu Londra sokaklarında gezmeye başladık. St Katharine Docks olarak adlandırılan marinayı gezip hayran kaldıktan sonra bizi evlerine davet ettiler ve kahve-browni ikram ettiler! Ardından Karındeşen Jack'in barında birer bira içmeye gittik! Bu barı gelmeden önce Pınar'ın blog'unda okuduğum için biliyordum. Bilmek isteyenler için: Ten Bells

Sırada Yapı Kredi'den tanıdığım, benden hemen önce ayrılıp Londra'ya yerleştiğini bildiğim, facebook ve blog sayesinde haberleşip takip edebildiğim Pınar ve eşi Emre vardı! (Türküz işte, her gittiğimiz yerde sıcaklık, sohbet, hey gidi günler muhabbeti yapacak bir nefes arıyoruz!) Pınar ve eşi de bizi Covent Garden tarafında gezdirdi ve "bildiğin pub" diyebileceğimiz türden bir pub'da bira ısmarladılar! Bol gürültülü, Kızlı erkekli kalabalık gruplarla dolu, kocaman bardaklarda biraların gidip geldiği ama asla sigara dumanının olmadığı geleneksel bir pub! İstanbul'da barların sigaradan arındırılamayağına olan inancım biraz kırıldı doğrusu. Demek ki isteyince olabiliyor. Ben saçım, üstüm başım kokmadan bir pub'dan çıktığıma inanamazken başka bir bara geçtik. Paskalya tatili olduğu için sanıyorum barlar pek boştu. Bir kaç arkadaş grubu dışında kimsecikler yoktu. Biz yine de kendi kendimize eğlendik, bir sürahi Long Island Ice Tea içtik! 12 gibi son metroya yetişmek için bardan ayrıldık ve Pınar'la vedalaşıp otelimizin yolunu tuttuk...

İkinci gün şehre biraz daha hakim, Pınar'ın verdiği tavsiyerler sayesinde daha planlı programlıydık. Sabah 10.30'da Buckingham Sarayında nöbetçi değişim törenini seyretmeye gidelim dedik. Biz gittiğimizde kalabalık yavaş yavaş gelmeye başlamıştı. Meğer tören 11.30'daymış! Biz de 1.5 saat ayakta dikilip beklemek zorunda kaldık ve daha o saatte enerjiyi tükettik! Toplanan kalabalığı görünce İngilizleri şehirde uçan kuşu bile bu kadar başarıyla pazarladıkları için tebrik ettim! Sonuçta olan 2 takım bando, 5 atlı süvari ve 2 tabur askerin uygun adım sarayın önüne gelip kılıç ve sancak değiş tokuşu yapmasından ibaret olsa da bizim gibi meraklıları koca meydana toplamayı başarmak da bir pazarlama kabiliyeti! Neticede çok yorulup uzaktan bir-iki fotoğraf ve video çekmek dışında bize fazla bir şey katmadı diyebilirim. Biz oradan ayrılırken bandolardan biri Ricky Martin'den "Livin' La Vida Loca" çalıyordu!

Madame Tussaud müzesini yıllarca önce gezmiş, kocama da mutlaka göstermek istemiştim. Saraydan çıkıp müzenin yolunu tuttuğumuzda nasıl bir kuyrukla karşılaşacağımızı bilmiyorduk tabi! Kuyruğun ucu görünmediği için ertesi sabah erkenden gelmeyi kararlaştırıp Notting Hill'e yollandık.

Hugh Grant ve Julia Roberts'ın filminin hangi evde, hangi kitapçıda, hangi pazarda çekildiğini görmek, hissetmek istiyordum. Zira filmin müziklerinden "When you say nothing at all" düğünümüzde ilk dans şarkımız olarak bizim için ayrı bir yer taşıyor. Neyse, tabi ki filmdeki görüntüleri aramanın beyhude bir çaba olacağını çabuk farkedip hızlı bir yürüyüş yaptık ve karnımızı doyurmak için bir mahalle restoranına girdik. Lezzetli bir fish&chips yiyip ayaklarımızın ağrısını alsın diye birer şişe bira içerken bir yandan da ekrandaki A.Villa-Everton maçının ilk yarısını seyrettik. Sağımızda solumuzda maç seyreden ve pozisyonları "aaaaaa", "uuuuu", "ooooo" gibi ünlemlerle takip eden İngilizlere bakıp eğlendik.

Gelmişken Tate Modern'ı gezmemek olmaz dedik ve yeniden Thames Nehrinin kıyısına döndük. Yol üstünde kurulmuş antik pazarları, ekolojik marketleri, sahafları gezdik, değişik kılıklara girip çevreden geçenlerle fotoğraf çektiren tiplere baktık. Hızlıca Southbank Center'ın içinden geçtik ve kültürel atmosferi içimize çektik. Londra'lıların kültür sanat anlamında ne kadar şanslı olduğunu ve İstanbul'un bu alanda olması gerekenden ne kadar uzak olduğunu düşünüp hüzünlendim. Tate Modern, binası, içeriği ve tarzıyla bizim okulun hayata geçirdiği Silahtarağa Müzesi - santralistanbul kampüsünü anımsattı bana. Bizimkinin Tate'ten esinlendiği muhakkak tabi :)

Modern sanatı sevmeme rağmen klasik tarafım diğer sanat alanlarında olduğu gibi resimde de ağır basıyor. Monet ve Picasso, Caravaggio, Rembrandt gibi daha eski dönem ressamlarının verdiği duyguyu vermiyor bana. Belki de anlamadığım için! Yine de gidip görmek gerekirdi, gittik, gördük! Ama artık o kadar yorulmuştuk ki bir yerde oturup dinlenmek istedik. Şahane bir köprüden yürüyerek nehrin karşısına geçtik ve St Paul's Cathedral'in önüne çıktık. Ayin olduğu için içini fazla gezemesek de büyüleyici olduğunu söyleyebilirim. Tekrar metroya atlayıp Soho'ya gittik ve sokaklarda yürüdük. Tamamen tesadüf eseri China Town'ı keşfettik ve boylu boyunca gezdik. Bir kafeye girip bol çikolatalı tatlılar eşliğinde kahve içtik ve biraz kendimize geldik. Yavaş yavaş hava kararmaya başladığında Picadilly Circus'a geri dönüp ışıklı panonun karşısına, Eros heykelinin dibine oturup gelene geçene baktık, son gecemizin tadını çıkardık.

Üçüncü gün 7:30'a saat kurup 8'de check-out yaptık ve koştura koştura Madame Tussaud müzesine gittik! Yine kuyruk vardı ama en azından ucu görünüyordu. Hızlı hızlı ünlüleri gezip, önlerinde fotoğraf çektirdik, Atatürk'ün heykelini göremeyip hayal kırıklığına uğradık ama genel olarak müzeyi beğendik. Londra'daki korku tüneli-korkutma çılgınlığı bu müzeye de bulaşmış ve Scream adında yeni bir oda açmışlar. Gerçek insanlar, hapishane, zindan görünümlü odalar, yüzünüze, saçınıza değen örümcek ağı görünümlü ipler falan. Bunun dışında Londra'da 3 ayrı korku tüneli daha gördüğümüz için özel olarak müzenin bu bölümü ilgimizi çekti!

M.Tussaud'dan sonra 1 ay önceden satın aldığım Royal Opera House'taki Giselle balesi için Covent Garden'a koştuk. Londra'ya gelmişken bir müzikale gitmek gerekirdi ama maddi olarak çok sarsılabilirdik. En ucuzundan -ki bale biletleri bile İstanbul'a göre anormal pahalı- sırf atmosferi görelim diye aldığım gösteriyi çok beğendik. Çıkışta Covent Garden'da biraz daha takılıp evimize hatıra resim vs alıp meydanda yapılan gösterileri izledik. Londra'da da, Paris'te de, Brüksel'de de en çok hoşuma giden insanların eğlenmeyi ve eğlendirmeyi bilmeleri. Metrodaki sokak çalgıcısı bile bizdeki gibi uyduruktan değil, klasik keman, arp falan çalıyor. İnsanlar da geçerken bu yeteneği dinliyor, takdir ediyor ve destek oluyor. Türkiye'de dağıtmadığım kadar bozukluğu Paris, Londra metrolarında dağıttım. Acındırmak yerine saygı duyulmasını sağlayabildikleri için...

Bu blog yazısı romana dönmeden artık bitsin bence. Londra'ya da ilk fırsatta tekrar gidile...

Milano'ya Yakışır Bir Başlık Aranıyor!

2009-04-06T03:49:00.000-07:00

Şöyle bir keşif yapılmasını bekliyorum: Bilgisayara bağlı bir tablet olacak. Ben tablete gözlerimi dikip bakacağım ve aklımdan geçenler kompozisyon şeklinde, yazım hatalarını falan da düzelterek ekrana aktarılacak. Konuşmak bile istemiyorum yani!

Tembelliğin sınırlarını zorladığım bu günlerde zavallı blogum da 3 haftadır boynu bükük bana bakıyordu. Kocam Köln'de, kursum tatilde, işim yok gücüm yok, artık yazayım bari dedim. Üstelik de yazacak bir sürü konu var aklımda ama insan bezgin olmaya görsün!!

Efendiimm, beyimin iş nedeniyle Parma'ya gidecek olması bana da İtalya kapılarını açtı tabi. Bir son dakika gelişmesi olarak organize ettiğim Milano gezimiz 13-14-15 Mart tarihlerinde zuhur etti. Milano'yu gezerken çektiğim fotoğrafları, "bu facebook içiiin, bu blog içiiin, bu da kendi arşivimiz içiiin" diye sınıflamama, bir yandan da kafamda blogumun Milano başlıklı yazısını yazmama rağmen çetin hayat şartları bu yazıyı 3 hafta kadar ertelememi zorunlu kıldı. Daha fazla detaya girmedeen Milano'dan bahsedeyim.

Bir şehre aşık olmam için gereken on şartın birincisi şehirde büyük bir ya da birden çok parkın bulunması! Bu şart yoksa aşk düzeyine ulaşamıyorum. Milano ilkbaharın getirdiği tüm avantajı da sonuna kadar kullanarak parklarıyla ilk puanı kazandı. (Bu ilkbahar konusunda ayrı bir yazı yazmam lazım. Şu anki potansiyelimle doğa ve çiçek fotoğrafçısı olmaya karar verebilirim her an!)

İtalya inanılmaz derinlikte bir kültür, tarih ve yaratı geçmişine sahip. Yüzyılların eskitemediği tarihi eserlerin yanında çağımızın ötesine geçmiş dizayn ve tasarım harikalarını, başınızı 10 derecelik açıyla çevirmek suretiyle bir arada görebiliyorsunuz. Milano boşuna moda, tasarım, dizayn vs. başkenti olarak adlandırılmamış. Vitrinlerdeki yaratıcılık bile başımı döndürmeye yetti. Sahip olmaktan daha çok "bakmayı" sevdiğim lüks ürünler, tasarım mobilyalar, son model arabalar... Hangi birinin fotoğrafını çeksem de hayatımın sonuna kadar unutmasam şaşırdım.

1 yıl sonra yine gitsem bütün vitrinlerin değişmiş olacağını, beni daha çok şaşırtacak, bakmaktan daha çok mutlu olacağım pek çok güzellikle karşılaşacağımı bilsem de şu anki anısının güzelliğini bozmamak için bir daha gitmek istemeyebilirim Milano'ya. Ama diğer şehirlere ilk fırsatta gitmek şart oldu!

Milano'dan bana kalan notlar:

- Cappucino sabah içilen bir kahveymiş! Öğleden sonra bir cafeye gidip en düzgün İtalyancanızla bile Cappucino sipariş etseniz İtalyan olmadığınız ortaya çıkarmış! Hayatımda içtiğim en güzel cappucino'yu Milano'da içtim ben!

- Monte Napoleoni'deki COVA pastanesi, sunumuyla, lezzetleriyle ve servisiyle bize olağanüstü bir deneyim yaşattı. Tiramisu'dan mı bahsetsem, yedikçe beyninizde mutluluk titreşimleri yayılmasını sağlayan minik petifürleri mi anlatsam... Hayatımda fotoğraf çekemediğim için bu kadar üzüldüğüm bir yer olmadı! Siz yine de bir girip bakın sitesine, yediklerimizin yanında çok zayıf kalsa da! COVA

- Milano'da yanlışlıkla kaybolup elde harita doğru sokağı aramak, aralarda kalmış, bildik bir tarihi olmayan ama insanda "nası yani" hissi uyandıran sokakları keşfetmeye yararmış! Herhangi bir binanın herhangi bir yerinde ya da her yerinde heykeller, mimari harikaları, acayip tasarımlarla karşılaşmak ve "iyi ki kaybolmuşum" diye kendi kendine şükretmek mümkün!

- Diğer İtalyan şehirlerini bilmem ama Milano'da Happy Hour denen şahane bir alışkanlık var! Akşam 6-7 civarlarında bir bar/restorana girip bir kadeh şarap alıyorsunuz, açık büfeden keyinize göre ve sınırsız tabağınızı doldurup mutlu bir saat geçiriyorsunuz :) Milano'da yaşayan arkadaşlar çok bahsedince biz de kocayla deneyelim dedik, ve akşam yemeği yemeden, bir kadeh şaraba bi güzel karnımızı doyurduk! Bu vesileyle Belçika ile aradaki kültür farkını da bariz bir şekilde görmüş olduk. Belçika'da 7'den sonra sokakta kimsecikler olmaz, millet evine gitmiş, yemeğini yemiştir, 10 gibi de yatarlar zaten. Çünkü çoğu sabah erken kalkıp koşu moşu yapar. İtalya'da da restoranlarda bizim yemek yemeğe alışık olduğumuz 7-8 gibi saatlerde kimsecikler olmuyor! İnsanlar 6-7 gibi happy hour yapıp aparatif bir şeyler yiyor ve 9-10 gibi restorana geçip ana yemeği sipariş ediyor. Ana yemeğin boyutlarının korkunç olduğu ve öncesinde bir de başlangıç yedikleri düşünülürse herkesin nasıl bu kadar fit, bakımlı ve güzel olduğuna hayret etmemek elde değil! Meğer herkes çok spor yapıyormuş!

- Kültür konusunda da hayli iddialı olan Milano'nun simgelerinden biri de La Scala tiyatrosu haliyle. Pazar günü yaptığımız şehir turuyla müzesini gezip, localarından birine de kafayı uzatıp bakma şansını bulduğumuz La Scala'da bir gün bir oyun seyretmek nasip olur inşallah... Biz gittiğimiz hafta cumartesi aksamı için baktım da kalan en ucuz bilet 250 Euro civarıydı adam başı!!

- Daha metronun yürüyen merdivenlerinden Duomo meydanına çıkarken, heybeti, ince detay süslemeleri ve olağanüstü güzel beyaz-pembe mermeriyle insanın doğrudan kalbine dokunan katedralden bahsetmemek olmaz. "Ne kadar parlak, ne kadar temiz" diye düşünmeden edemiyor insan. "Bu İtalyanlar aşmış valla!" Meğer renovasyonu yeni bitmiş, temizlemişler! Fotoğraflarda da gelin gibi çıktı mübarek, öyle süslü ki! Bu gotik tarzı oldum olası sevmişimdir, binaya kocaman bir masal giydirmişler hissi uyandırıyor bende. Ama böylesini hiç görmemiştim. Gökyüzüne doğru uzanan sivri sivri kulelerin herbirinin üstünde ayrıca birer de heykel bulunuyor! 100 mü 120 mi ne, öyle acayip bir sayıda! Sanki duvarlarda, kapılarda, içerde, dışarda yeterince heykel yokmuş gibi bir de sivrilerin üstüne koymuşlar heykel! Onlar yapmaya üşenmemişler, ben tek tek bakmaya üşendim ne yalan söyleyeyim! Bir kısmının resmini de çektim ama 199 resmin hepsini buraya koymak mümkün değil ne yazık ki!

- Yine tur kapsamında gezme şansını bulduğumuz, sadece randevu ile gezilebilen ve aynı anda 25 kişiden fazla içeri alınmayan bir başka önemli mekan da Da Vinci'nin meşhur Last Supper tablosunun bulunduğu Santa Maria delle Grazie manastırından da bahsetmem lazım. Dan Brown'ın Da Vinci Şifresi'nde farklı bir bakış açısı getirdiği bu tablonun neden Milano'da olduğunu, neden Louvre ya da Roma'daki büyük herhangi bir müzede daha iyi şartlarda sergilenmediğini bir türlü anlayamıyordum. Rehberimiz eşliğinde havadaki nemi emen vakumlu kapılardan, ayakkabıların tozunu alan yer paspaslarından geçip Last Supper'ın bulunduğu odaya geldiğimiz ana kadar da neden kimsenin benim düşünebildiğim bu sergileme yöntemini düşünemediğini kendi kendime sorup duruyordum. Yanımdaki çok yaşlı çiftten beyaz saçlı teyze eşine "This is a very exciting moment, isn't it?" cümlesini söyleyene kadar da ne kadar önemli bir şeyi görmek üzere olduğumu tam olarak anlayamamışım. Vakumlu kapı açılıp da sadece tablonun aydınlatıldığı karanlık odaya girdiğimizde kendi cehaletime mi yansam, o yaşlı teyze kadar durumu kavrayamamış olmama mı bilemedim. Da Vinci tabloyu duvara çizmişti! Sonradan rehberimiz anlatırken öğrendik ki bundan yıllar önce benim gibi düşünen bir aklı evvel daha çıkmış ve tablonun duvarıyla birlikte taşınıp taşınamayacağını araştırmış, o da Napolyon'muş! Neyse, özetleyecek olursak, Leonardo Da Vinci'nin 1494-98 yılları arasında yaptığı ve bugün hala karakterlerin, mimiklerin, jestlerin, elbiselerin, renklerin, masadaki yiyecek ve içeceklerin, kısaca tablonun her köşesinin didik didik incelense bile (varsa) sırrı çözülememiş olan bu tablo büyük bir mistik güç taşıyor bence. Dinsel yanından çok sanatsal yanıyla ve macera filmlerine konu olan sembolizmiyle beni ilgilendiren bu tabloyu yakından görebilmiş olmak kendime verdiğim bir hediyedir...

- Son olarak İtalya'ya kadar gelip de Unicredit fotosu çekmeden dönmek olmazdı :)

Milano'yu biraz Nişantaşı'nı andırdığı için, biraz trafik kurallarına Brüksel'deki kadar uymadıkları ve İstanbul şoförlerini anımsattıkları için, biraz insanları güzel ve yakışıklı olduğu için, biraz kültürü için, biraz tarihi için, biraz yaratıcılığı için sevdim ama toplamda çok sevdim. Belki de soğuk ama pırıl pırıl güneşli bir havada, baharın taze kokusu eşliğinde gezdiğim için beğenim katlanmış olabilir. Ya da daha 6 ay önce birlikte festivaller düzenlediğimiz, vadalı vadasız tasarımlar yaptığımız, öyle mi yapsak böyle mi yapsak diye kafa patlattığımız Dilek'ciğimle ve kocam sayesinde tanıyıp da "iyi ki tanıyorum" dediğim, İtalyan tarzının çok yakıştığını gözlerimle gördüğüm, aile arkadaşımız Burcu'cuğumla görüşmüş olmak Milano'ya ayrı bir şerbet katmış olabilir. İtalya'yı tanıma turuna Milano ile başlamış olmak doğru bir seçimmiş gibi geldi bana...

What a Wonderful Weekend - 2

2009-03-12T03:28:00.000-07:00

Pazar - 01.03.09

Oostende

Kocamla "her haftasonu bir şehir" konseptimiz kapsamında "bu pazarı nasıl değerlendirsek" tartışmaları yaparken "Belçika'nın sahil şeridine gidelim, kış da olsa deniz bize iyi gelir" sonucuna vardığımızda saat çoktan 12'yi geçmişti. Ama komik Belçika'da ülkenin bir başından öbür başına 3 saatte gidebildiğimiz için gözümüz korkmadı ve sırt çantamıza kraker, sprite, muz gibi acil durum yardım paketlerini doldurup kendimizi yollara vurduk.

Şahsen sözelci bir öğrenci olmama rağmen coğrafyamın pek zayıf olduğunu itiraf etmeliyim. Belçika'da deniz olduğunu buraya gelince öğrendim. Ama kimse Belçika'da deniz olup olmadığını merak etmemiş olacak ki başta annem olmak üzere kime söylesek "aaa Belçika'da deniz mi vaarr??" şeklinde hayret ünlemli sorularla karşılaştık. Şekil 1-A'da görülebileceği gibi Belçika'nın küçük de olsa bir sahil şeridi var.

Biz 1 saat 15 dakikada denize ulaştık ve gördüğümüz ilk sahil şehrinde durduk. Aslında planımız daha kokoş ve trendy bir kasaba olan Knokke - Heist'a gitmekti ama Oostende'nin İzmir'i andıran uzun, faytonlu, kalabalık ve mütevazi sahili bizi kandırdı. Arabayı park edip denizin kenarına attık kendimizi.

Çok özlemişim... İstanbul'da sık olmasa da denizi görmek, arada bir vapur ya da motor yardımıyla suya inmek, hiç biri olmasa istediğim an gidip kenarında bir çay içebileceğini bilmek insana ayrı bir ferahlık duygusu veriyormuş. Özellikle yaz insanı olduğum için kumu görünce dayanamadım koştum deniz kıyısına. Kocamın türlü homurtuları ve itirazlarına rağmen, botların, paçaların ıslanma riskini göze alıp kumda yürümek için ısrar ettim. Yürüdük, koştuk, çığlık çığlığa dalgalardan kaçtık, güldük, çok güldük...

Sahil boyunca ailecek yürüyüş yapan, köpeğini, bebeğini gezdiren yerel halk dışında bizim gibi çevreden gelen yerli yabancı pek çok turist de vardı. Akıllıca bir turizm manevrası olarak pek çok bisiklet kiralama dükkanından birinden aile tipinize uygun bisikletler kiralayabiliyorsunuz. Çok rüzgarlı olduğu için bisiklet kiralama hayalimizi bahara bırakıp sadece sahilde hoplayıp zıplamayı tercih ettik. Sahil gezintimiz bittiğinde çok üşümüş ve acıkmış olduğumuz için kumdan betona çıktık. Sahildeki balıkçı teknelerinin üzerinde, içinde, yanında, çevresinde oynaşan, oradan oraya koşturan kuşları seyrettik. Ben martıları pek sevmem, onun için bu tombul kuşların fotoğrafını çekmeyi tercih ettim :)

Şimdi fotoğrafını çekmediğim için kendime çok kızdığım deniz ürünleri büfelerinden combo tabak aldık. İçinde yengeç, balık nugget, karides, balık şiş gibi değişik değişik pek çok lezzet bulunduğu için hepsini deneyelim dedik. Büfeler rengarenk, kokular nefisti! İnanamıyorum nasıl çekmemişim resmini :((

Karnımızı doyurmuştuk ama hala üşüyorduk ve biraz ısınmak için kendimizi şirin kafelerden birine attık ve klasik menü: a tea, a hot chocolate and a chocolate mousse please...

Darısı Knokke-Heist'ın başına...

What a Wonderful Weekend - 1

2009-03-09T03:21:00.000-07:00

Haftanın en sevdiğim günleri cumartesi-pazar! Hele evlendikten sonra daha da sever oldum. Hafta içi yorgunluktan / uykusuzluktan / meşguliyetten fazla ilgilenemediğim kocacığımla uzun, renkli kahvaltılar yapmak, tembel tembel bilgisayarın karşısında vakit geçirmek, çıkıp biraz dolaşmak, alışveriş yapmak, en sevdiğim hobim oldu. Brüksel'e geldiğimizden beri "daha çok gezmeliyiz" hırsıyla atladığımız bazı etkinliklere pek içim yandığı için 28 Şubat tarihini 1 ay önceden işaretlemiştim. O hafta sonunun şahane olacağı daha o zamandan belliydi...

Cumartesi - 28.02.09

Baloon Day Parade

Hani Michael Keaton'un oynadığı Batman filminin sonlarında kocaman helyum dolu balonlar eşliğinde şehirde bir kutlama yapılır, Joker (Jack Nicholson) de gelip eğlenceye katılır, şehir harabeye döner... Ben pek küçüktüm bu sahneyi ilk izlediğimde. Ama ne Batman'in kahramanlıkları, ne Joker'in ne kadar kötü olduğu kalmış aklımda... Varsa yoksa o şehrin sokaklarına zor sığan, renkli, eğlenceli balonlar. New York'da her yıl yapılan bir festivalmiş sanırım. Bu yıl ilk defa Brüksel'de de yapılacağı tuttu :) Bizim şansımıza mıdır nedir, hava da parçalı bulutlu / güneşliydi o gün...

Amerika'dan özel bir ekip gelmiş, özel balonlar üretilmiş. Belçika bazı çizgi roman kahramanlarının doğum yeri olduğu için bu karakterler de balonlaştırılmış. Ben tabi kocamın kolundan tuttuğum gibi yürüyüşün yapılacağı güzergahta aldım soluğu... saat 13:30'da başlayacak olan yürüyüş için kendimce bir köşe kaptım, fotoğraf makinamı ayarladım ve beklemeye başladım. Bence tek hatam güneşi karşıma alacak şekilde konumlanmış olmam! Zira bütün fotoğraflarda suratımda limon yemiş gibi bir ifade ve balonlar arkadan patlayan güneş ışığı nedeniyle silüet halinde!

İlk olarak Brüksel'in simgesi olan Atomium ve Manneken Pis geçti. Manneken Pis yani işeyen çocuğun hikayesine de kısaca değinelim bu vesileyle... Bu arkadaş, Brüksel'in en büyük meydanı Grand Place'e 50 metre mesafede bulunan bir çocuk heykeli aslında. Balon da aynen aslına uygun olarak yapılmış. Gerçi heykelin poposu balonu kadar şirin midir bilmiyorum ama balonu çok tatlıydı o yüzden her açıdan çektim kendisini :) Bu heykelin pek çok hikayesi mevcut tahmin edileceği üzere. Ama en yaygın olanlarından bir tanesi şu şekilde: Bir gün şehirde büyük bir yangın çıkmış, efendime söyliimm, bu çocuk da yangının üzerine işeyip söndürürken görülmüş, bunun üzerine şehrin uygun bir yerine heykeli dikilmiş... Heykel dediğim de heybetli bir şey sanılmasın. 50 cm falan! İnsan görünce bunun için miydi bu kadar tantana diyor :) Ama turizm uğruna çocuğun tişörtünden anahtarlığına, çikolatasından bira bardağına kadar her türlü ürünü mevcut. Pazarlama dünyası işte...

Manneken Pis'ten sonra çeşit çeşit dinazorlar, canavarlar, balıklar, komik çizgi karakterler geçti. Ama ben içlerinden en çok sevdiklerimi buraya koyuyorum. Özellikle Şirin Baba'yı görünce gerçek bir Şirin görmüş gibi mutlu oldum. Ama ben olsam Gargamel'in de balonunu yapardım. Herhalde pahalı birşey ki yapmamışlar!!

Bu arada aklıma gelmişken o kalabalıkta yürüyüşü gelip yanımızda seyreden anne-oğulun Türk çıkması artık bizi pek şaşırtmasa da aynı anne-oğulu ertesi gün rastgele gittiğimiz sahil kasabasında görmek ufak çaplı bir dumur yaşamama da sebep olmadı değil...

Balonlarla birlikte Belçika'nın çeşitli şehirlerinin bandoları da katılmıştı yürüyüşe. Farklı kostümler, değişik gösteriler ve türlü bando müziklerini de görmüş olduk. Yani İstanbul'da kaç farklı bando var deseler bilmem de Belçika'nın tüm bandolarının kayıtları elimde mevcut :) İstanbul'da birden fazla bando var mı ondan da şüpheliyim bu arada!!

Özetle cumartesi günü çok eğlenceli geçti. Bir elimde balonum, öbür elimde kocam, Brüksel sokaklarında kocaman balonları seyretmenin keyfini sürdüm. Günün tek hayal kırıklığı heyecanla beklediğim tek balonu yapmamış olmalarıydı: TENTEN! Belçika'nın en ünlü çizgi roman karakterine nasıl balon yapmazlar anlamıyorum ve şiddetle itiraz ediyorum! Tabi ki çok geç :))

Söz Verdiğim Üzere - MIM

2009-02-27T03:37:00.000-08:00

Kocam da ben de müze turistiyiz. Yani bir şehre ilk defa gidiyorsak önce en önemli müzelerini, tarihi ve turistik yerlerini gezer, şehri bu gözle değerlendiririz. Daha İstanbul'dayken oturup önce Brüksel'in sonra Belçika'nın tüm önemli müzelerini araştırmış, hangilerine önce gitmek istediğimi sıralamış ve hafta sonları nasıl gezeceğimize dair hayaller kurmuştum. Yarın Belçika'daki 4. ayımız bitiyor ve biz Brüksel'de yalnızca 1 müze gezebildik! Tabi ki Grand Place, Atomium vs gibi turistik yerleri gezdik, gördük, şehir turu falan yaptık ama müzeleri bu kadar erteleyeceğimize hiç ihtimal vermezdim. Tabi Belçika'nın bilumum köy ve kasabalarını gezdiğimiz 11 günlük Christmas tatilimizi saymıyorum. Zira köylerdeki müzeler dahil güney tarafında ne kadar görülesi yer varsa görülmüş, salonumuzdaki broşür kutumuz müze çöplüğüne dönmüştür...

Geçen pazar miskinliği bir kenara bırakıp müze gezmeye karar verince ilk hedef Museum of Musical Instruments oldu. Arabayla ve yağmurla başımızın nasıl belaya girdiğini daha önce anlatmıştım. Şimdi anlatmaya binanın karşısından başlıyorum :)

Belçika'nın en önemli özelliklerinden biri Art Nouveau denen mimarlık akımının değerli bir kaç mimarını yetiştirmiş olması. Bu nedenle de ülkede bu mimarların pek çok eserini görmek, gezmek mümkün. İçlerinden en ünlüsü olan Victor Horta'nın eserleri için özel günlük turlar bile var.

MIM'in 2000 yılında yerleştiği OLD ENGLAND binası ise Paul Saintenoy tarafından tasarlanmış 1899 tarihli bir bina. Dışardan bakınca çelik bir ağacın camdan bir binaya sarıldığını hissediyorsunuz. Kesinlikle bugüne ait olmayan masalsı bir görünüm... Art Nouveau gezisini yaptıktan sonra bol resimle bu binalar hakkındaki hislerimi anlatacağım. Şimdilik Old England ile idare edin :)

Müze'nin 7000 parça gibi acayip sayıda bir kolleksiyonu var. Sergilenen 1500 parçanın ise en önemli özelliği infrared kulaklıklar sayesinde seslerinden örnekler dinleyebiliyor olmanız. Yani bir piyanonun önünde durduğunuzda o piyanonun çaldığı bir parça çalmaya başlıyor kulaklıkta. Adamlar yapmış!!

Ben kendi adıma en çok piyano ve kemanlarla ilgilendim. Ama aslında Saksafon'un babası Adolphe Sax'ın memleketinde olduğumuzu unuttuk. "Sax'ın sesi" anlamına gelen saksafonun tarihi de öyle çok eskilere değil 1846 yılına dayanıyor. Haliyle müzede pek çok saksafon çeşidi sergileniyor. Ben pek sevmediğim için hiç resmini çekmemişim!!

Beğendiğim ve babamdan bana almasını talep ettiğim piyanolar aşağıda...

Bu piyanoların bazılarının tarihleri 16.yy'dan başlıyor. Bazıları sanat eseri gibi oymalı, kakmalı, resimli falan. Kimbilir kimler, nerelerde, ne melodiler çaldı, ne hayat hikayeleri geçti etraflarından. Kaç kuşağın anıları, savaşları, barışları, mutlulukları, üzüntüleri geçti o tuşlardan...

Bir de değişik bulduğum bu enstrümanı paylaşayım... Tasarımından da anlaşılacağı üzere Çin yapımı olan bu koca enstrüman seremonilerde kullanılıyormuş. Sesi öyle çok acayip değil ama eğlenceli bir görüntüsü var.

Yazımızın kapanış konserinde MIM senfoni orkestrasını dinliyoruz... hmmm, ne zamandır konsere gitmedik, dur bakalım neler var... www....

Cycling in the rain...

2009-02-24T02:15:00.000-08:00

Dün öğrendim ki yağmurda bisiklete binmek pek de hoşlanacağım türden bir aktivite değilmiş. Hele Brüksel'in ne yapacağı belli olmayan havası her an değişip, yağmur olup olmadığından bile emin olamadığım toplu iğne başı kadar su zerreciklerini üzerinize savurmaya başlarsa oldukça tatsız olabiliyor. Ama alışverişe gitmeye mecburdum çünkü;

a) kocamın Salı sabahı sandviçi için ekmek kalmamıştı,
b) bu hafta tasarruf tedbirlerine başladığımız için öğle yemeğini de yanına koymamıza karar verdik ve evde malzeme yoktu.
c) aksamı bekleyemezdim, marketler 7'de, bilemedin 8'de kapanıyor ve kocam da o saatlerde gelebiliyor. (canım ülkemde marketler 10'a kadar açık... ahh ahh memleketimmm...)
d) hepsi...

Tabi ki "d" seçeneği...

Özetle sabahtan itibaren pusuya yattım, öğlen 12:30 civarı havanın yükselip su zerreciklerinden temizlendiğini farkettim ve doğruca garaja, dandik bisikletlerimizi bağladığım yere koştum. En ucuz sıfır bisikletin 130 € olduğu, ikinci ellerin de aşağı yukarı aynı seviyeden başladığı bir ülkede, e-bay'den kıran kırana pazarlık sonucu 27,5 €'ya iki dandik bisiklet alıp 100€'ya tamir ettirdiğimiz detayını bu entry'de mi yazmalıyım yoksa bu bisiklet olayı için ayrı bir entry mi girmeliyim bilemedim! Ülkemde depolarda, ardiyelerde paslanan, yıllar sonra bir temizlik anında kapıcının çocuğuna ödül olarak mı ceza olarak mı verildiği belli olmayan bu pratik aletlerin burda ne kadar trendy olduğunu görmek biraz hüzünlendiriyor beni!

Neyse... bisikletimden daha pahalıya aldığım alışveriş sepetimi bisikletimin arkasına takıp sırt çantamı ve aldıklarımı dolduracağım poşetimi de sırtıma takıp (evet marketlerde poşetleri de parayla satıyorlar!) hızlıca markete yollandım. "To the point" bir şekilde alışverişimi yaptım, poşetimi doldurdum, dışarı çıktım kiii... evet, yağmur!! bisikletim sırılsıklam! tek peçetemle selemi sildim ve su zerreciklerinden damlalara dönüşmeye başlamış olan yağmura rağmen hızla eve döndüm. Garaja kendimi attığımda hem kan ter içinde, nefes nefese kalmış hem de sıçana dönmüştüm! Eve girdiğimde hala beremden alnıma, ordan burnumun ucuna süzülüp yere damlayan yağmur sularıyla uğraşıyordum! Aceleden bir-iki şeyi almayı unutmuşsam da kocamın aç kalmayacağı kadar malzemem vardı! Mutlu bir ev hanımıydım artık!

Biz Türkler güneşli ülke insanı olduğumuz için midir nedir yağmuru pek sevmiyoruz. Burada tanıştığım Türkler en çok havadan şikayet ediyor. Yağmurda sevgiliyle yürümek pek romantik gelmiyor kimseye. Zaten Belçikalılar sürekli yağmurda yürüdükleri için romantik bir yanı da kalmamış yağmurun. Ben Arap kızı gibi camdan yağmuru seyredip durmasını beklerken sokaktan şort ve tişörtüyle jogging yapan insanlar geçiyor. Hem de 3 değil 5 değil...

Pazar günü evde oturmaktansa bir müzeye gidelim diye plan yaptığımızda da havada yine bu su zerrecikleri dolaşıyor, arada bir rüzgara kapılıp kendilerini camlarımıza vuruyorlardı. Önce metro ile gidip araba ve park dertleriyle uğraşmayalım diye düşündüysek de tam kapıdan çıkarken benim Türklüğüm tuttu ve "boşver arabayla gidelim, çok ıslanırız" diyiverdim. Sanki iki damla su çarpsa yüzüme eriyeceğim! Sen misin arabayla gidelim diyen! 25 dakika park yeri aradık. Üstelik şehir merkezinde yağmur da yoktu! Oh olsun bana -da arabayı zavallı kocam kullanıyor :(

Arabadan kurtulup kendimizi doğruca The Museum of Musical Instruments 'a attık. Geldiğimizden beri en çok methini duyduğumuz müzeydi kendisi. Sırf bu yüzden kendine ait bir başlığı hakediyor bence...

Müzeyi gezdikten sonra karnımız aç keyfimiz gıcır olduğu için çok yakın olduğumuz Grand Place'e doğru yürümeye başladık. Genelde arabayla gezen ve yan koltukta benim görebildiğim detayları ne yazık ki kaçıran sevgili kocacığımla etrafa bakarak, detayları yakalamaya çalışarak el ele dolaştık. Genelde gittiğimiz yerleri daha çok yer görme telaşıyla koştura koştura gezdiğimiz için sakin sakin yürümek iyi geldi.

Türk olduğunu sonradan anladığımız bir Frit'çiden külahta patates kızartması aldık. Ara sokaklardan dolaşa dolaşa Grand Place'e varıp meydana bakan kafelerden birine girdik ve:

- a tea, a hot chocolat and a waffle with chocolate please...

Brüksel'de geçirdiğim en keyifli pazar günlerinden biriydi...

Hangi Birini Yazsam?!

2009-02-19T10:31:00.000-08:00

Meğer ne hevesliymişim!

İki gündür aklımda yazmaktan başka bir şey yok: şunu da yazayım, şu resmi de ekleyeyim, renkleri mi değiştirsem, nasıl bir dil kullansam... Gören de gazetede falan çalışmaya başladım zannedecek. Demek ki içimi dökme ihtiyacım varmış. Bir de gezdiğim gördüğüm yerleri detaylarıyla anlatamıyor olmak çok dokunuyormuş bana! Ne de olsa kocam dışında arkadaşlık edebileceğim, sohbet edip günümü anlatabileceğim kimsem yok şu anda. E o da zaten benimle birlikte geziyor... Özetle blog bana iyi geldi :)

O zaman geçtiğimiz 3 ayı ön plana alarak Brüksel maceramızı anlatmaya başlayabilirim.

İlk olarak sürekli cevaplamak durumunda kaldığım soruyla başlayalım:

- Brüksel'e eşimin işi nedeniyle geldik. 2009 sonunda (Kasım ya da Aralık) döneceğiz.

Ve diğerleri:

- Hayır, çalışmıyorum, ev hanımıyım :) Hem dinleniyorum, hem eşim ve evimle ilgileniyorum, hem de Fransızca kursuna giderek bu 1 yılı verimli geçirmeye çalışıyorum.

-Hayır ikimiz de Fransızca bilmiyorduk ama burda çoğu kişi İngilizce konuşuyor. Zaten iki yerel dil var: Flamanca ve Fransızca. Altuğ Almancası sayesinde biraz Flamanca'yı anlıyor, ben de yavaş yavaş Fransızca iletişim kurmaya başlıyorum. Konuşamasam da konuşulanların genel anlamını çıkarmaya başladım :)

-Tabi tabi geziyoruz. İlk 3 ay oturma iznimiz ve dolayısıyla Belçika kimlik kartımız olmadığı için yurtdışına çıkamadık ama Belçika'nın güney kısmını komple gezdik. Hafta sonları da Bruge, Antwerp gibi büyük şehirlerine gidip geziyoruz. Geçen hafta da Paris'e gittik. Artık diğer ülkelere de gidebiliyoruz.

- Brüksel'de hava genelde yağışlı oluyormuş, ama biz geldiğimizden beri 3-5 kere yağmur yağdı. Kar yılda bir kere ya yağar ya yağmaz dediler ama ocakta 1 hafta durmadan yağdı. Kasımda da yağmıştı. bizim şansımıza mıdır nedir, son 10 yılın en soğuk derecesini gördü Belçikalılar. -19 ölçülmüş dağlık bölgelerde. Biz de arabada -12 yazdığını gördük valla!

- Brüksel çok büyük bir şehir değil, turistik bir kaç yeri ve bol müzesi var. Bir de waffle, çikolata, bira ve patates kızartması ile ünlü. Trafiği bazen İstanbul'u aratmıyor. bir de havası kirli, geceleri oldukça puslu oluyor. Öyle gecelerde belediye alarm veriyor, yollarda hız sınırlaması kuralları değişiyor. En çok yaya geçitlerinde arabaların durup yayalara yol vermesi hoşuma gidiyor. Bir kaç kere arabanın geldiğini görüp daha yavaş yürüyebileceğim halde sırf zevk için yola atladığım, sallana sallana yaya geçidinde yürüdüğüm ve utanmadan şoföre teşekkür anlamında el salladığım oldu :) Ama artık alıştım, yapmıyorum böyle acayiplikler...

- Hayır çok kilo almadım. Altuğ da almadı. Tabi patates, çikolata falan yiyoruz ama yakmak için de çaba gösteriyorum yani! Bisiklet aldık ikinci el. Alışverişe onunla gidiyorum. Ondan önce de yürüyordum zaten, bir de kursa toplu taşıma ile gidip geldiğim için aralarda epey mesafeyi yürüyorum. Bir şekilde dengeleniyor kilo.

vs, vs...

Ne olursa olsun, geçici bir süre olduğunu bilmek kaydıyla, başka bir ülkede, başka bir kültürde, kendi ülkeme uzaktan bakarak yaşamak, ülkemi tüm güzellikleri ve çirkinlikleri ile özlemek bana iyi geliyor. Kendi hayatımdan bir mola almışım da bir Belçikalı'nın hayatını yaşıyormuşum gibi...

Detaylarla devam edeceğim :)

Chapter 1 - Düşen Yapraklar

2009-02-19T01:15:00.000-08:00

Blog yazmaya başladığım günün aksi gibi Gazanfer Özcan'ın vefat tarihine denk gelmesi de tatsız bir başlangıç oldu hani... Kendisini Avrupa Yakası'ndaki Tahsin Baba tiplemesiyle pek sever, usta oyunculuğuna hayran kalırdım. Büyüme çağımda tanıştığım her ünlü yüz gibi kendisiyle de bir çocuk bağlılığı kurmuşum. Rahatsızlandığını duyduğum andan beri çocukken yaşadığım üzücü kayıpları düşünüp duruyorum.

Bu anlamda ilk hatırladığım ve benim için travmatik olanlardan biri Adile Naşit'in ölümüydü. Hem çok küçüktüm, hem de her akşam TRT 1'de kuzucuklarına anlattığı masalların müdavimiydim. Annemin bir sabah "aaa Adile Naşit ölmüüüşşş" dediğini hayal meyal hatırlıyorum. Daha tam olarak ne demek olduğunu bilmesem de bir daha bana masal anlatamayacağını farkettiğim anda kendimi yere atıp katıla katıla ağlamıştım... Günlerce yas tuttum. Sanki aileden birini kaybetmişim gibi. O zamanlar anneannem, babaannem, dedelerim hep hayattaydı ama hepsi başka şehirlerde yaşıyorlardı. Belki de bayramdan bayrama ya da yaz tatillerinde görebildiğim anneannem / babaannem yerine koyuyordum Adile Teyze'yi.

Yine çok küçükken kaybettiğimiz Altan Erbulak da bende derin bir iz bırakmış. Bu sefer okumaya da başlamış olmam nedeniyle gazetedeki Altan Erbulak yorumlarını, anılarını satır satır okumama ve hafızamda derin yer etmesine sebep olmuş. Babam eskiden TV'de hoşuna giden programları videoya çekerdi. Eski bir Betamax videomuz vardı. O kasetlerden birinde bir programda yayınlanan bir skeçini seyretmiş ve çok gülmüştüm Altan Erbulak'ın. Babam'a adını sormuştum da öyle aklımda kalmış. Yoksa ne bir tiyatrosunu seyredebildim, ne bir karikatürünü gördüm o yaşıma kadar. Yine de ölümüne derin bir üzüntü duyduğumu hatırlıyorum. Belki de komik insanların bize hiç ölmeyecekmiş gibi gelmesinin sebebi de bu. Ölümün üzüntüsüyle, bize yaşattıkları neşeyi birbiriyle bağdaştıramıyoruz.

Aralarda pek çok ünlü sanatçı, televizyondan tanıdığım pek çok ünlü yüz çıktı hayatımızdan ama bana en ciddi travmayı yaşatan Barış Manço'nun ölümüydü ki o zaman lisedeydim. Kendi odamda küçük bir televizyonum bile vardı ve tüm aile bireylerinden kaçıp, kendi odamda, dandik anteni yüzünden karlı seyretmek zorunda kaldığım veda programlarını seyretmiştim. Barış Manço neredeyse tüm albümlerinin evimize girdiği, tüm şarkılarını ezbere bildiğimiz, dünyayı gezerken kıskançlık ve hayranlıkla izlediğimiz, çocuklarla ve yaşlılarla aynı akıcılıkta iletişim kurabilmesine şaşırdığımız, bir aile bireyimizdi. Hem müziğiyle hem TV programıyla sürekli evimizin içindeydi. Çok terkedilmiş hissettim kendimi. Ölümün çok yakınımızda oluşunu hissetmeye başladığım, tek tek tüm sanatçıların, şarkıcıların ve daha kötüsü ailemden birilerinin ölümlerini düşünmeye başladığım dönem Barış Manço ile başladı. Bazen aileden birilerinin ölüm haberinin geldiğini hayal eder, oturup ağlar, sonra da böyle şeyler düşündüğüm için kendimden nefret ederdim. Tahtalara vurur, dualar eder, aileme uzun ömürler vermesi için Tanrı'ma yalvarırdım.

2000 yılının sonunda İsmail dedemi, 2002'de de Hasan dedemi kaybettikten sonra ölüm daha tanıdık bir kavram olmuştu artık. Hayat en iyi şekilde yaşanmalı ve bu dünyadan giderken de "çok güzel şeyler yaşadım, bu kadar zamanda şu kadar insan tanıdım, şunları yaptım, gönül rahatlığıyla artık gidebilirim" demek gerektiği kanaatine vardım. Artık tüm kayıpların ardından "umarım acısız olmuştur" diyorum.

Sevgili Gazanfer Özcan'ın nur içinde yatmasını diliyor, çocukluğumdan bu yana kaybettiğim ve bende iz bırakan tüm dedeleri, nineleri rahmetle anıyorum... Kalanlara da çook uzun, mutlu bir ömür diliyorum...

Başlangıç için çok depresif bir yazı oldu :(

Selamlama...

2009-02-17T14:28:00.000-08:00

Internetle pek haşır neşirim de bu blog işinde yeniyim. Nedense hep uzak kalmayı tercih ettim. Belki de hala kağıt hışırtısını klavye tıkırtısına tercih ettiğim için...

Son 2 yılda günlük tutmayı bıraktım. Zaten günlükten çok aylık ya da mevsimlikti benimki. Hayatımın köşe taşlarını not ettiğim, unutmak istemediğim detayları girdiğim bir not defteri. Bir süredir yazmamanın verdiği bir sıkıntı, bir boşluk sardı beni. Oysaki hayatımın en önemli aşamalarını katettim bu 2 yılda. Not etmemiş olmam balık hafızama güvenmemden değil, unutamayacak kadar önemli olmalarından.

Şimdi başka bir yerdeyim; farklı bir boyutta. Yaşım, yaşamım, karakterim, duygularım... Hepsini etkileyecek bir değişiklik yaşadım ve bu detayları not etmezsem geri döndüğümde silikleşip, zamanla yok olacaklarından korkuyorum. Bu yüzden şu an itibariyle bu satırları okuyan kişiyi selamlıyorum :)

Blogunu aktif kullanıp bana ilham veren Burcu'cuğuma teşekkürü borç bilirim...